ตอนที่ 21 หญ้าร้องไห้
ตำรวจวิ่งวุ่นพานางไปหาพ่อ ตอนนั้นพ่อกำลังจูงมือคุณน้าแปลกหน้าคนหนึ่ง พ่อทำเป็นไม่รู้จักนางต่อหน้าคุณน้าคนนั้น บอกเพียงว่าเขาไม่มีลูก
ตอนนั้นนางอายุสี่ขวบ
ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา นางก็ไปอาศัยอยู่ในบ้านเด็กกำพร้า และไม่เคยบอกใครว่าแท้จริงแล้วนางมีพ่อและแม่
ตรงหน้าของจ้าวหลานไม่ใช่บุตรสาวที่ตนเองให้กำเนิดแท้ๆ แต่ก็กลับรักนางด้วยทุกอย่างที่ตนมี ปกป้องนาง นี่เป็นความรักตามสัญชาตญาณที่สุดที่แม่คนหนึ่งจะมอบให้ลูก และเป็นความรู้สึกของการเสียสละอย่างถึงที่สุดเช่นกัน
นั่นเป็นสิ่งที่นางอยากได้มาโดยตลอด แต่กลับไม่เคยได้รับเลย
ก่อนหน้านี้นางคิดอยู่ตลอดว่าสวรรค์ไม่เป็นธรรม ทุกคนล้วนมีพ่อแม่คอยรักใคร่ มีเพียงนางคนเดียวที่ไม่มี
ดูจากในตอนนี้แล้ว ความจริงสวรรค์ช่างยุติธรรมนัก ความรักที่นางไม่เคยได้รับในศตวรรษที่ยี่สิบสาม นางกลับได้รับมันที่นี่อย่างแท้จริง
นางหวงแหนความรักที่ได้มาอย่างยากลำบากแน่นอน และจะปกป้องมารดาผู้นี้อย่างดี
หมอลู่ทายารักษาแผลภายนอกบนร่างกายของไป๋จื่อเล็กน้อย และทิ้งยาที่เขาทำขึ้นมาเองขวดหนึ่งเอาไว้ด้วย “หลังจากนี้เจ้าก็ทายาเอง จำไว้ว่าอย่าให้แผลโดนน้ำ ไม่เช่นนั้นแผลจะหายยาก ทั้งยังเป็นหนองได้ ถึงตอนนั้นก็ยุ่งยากแล้ว”
ไป๋จื่อรับยามาดมเล็กน้อย ยิ้มพลางกล่าว “ท่านหมอลู่ผสมยานี้เองหรือเจ้าคะ”
เขาพยักหน้า “ใช่แล้ว นี่เป็นวิธีที่สืบทอดในสกุลลู่ของพวกข้า ได้ผลชะงัดน
