ตอนที่ 19 น้ำแกงข้าว
หลิวซื่อจะพูดอะไรได้? นางทำได้เพียงทำอาหารไปเงียบๆ แม้จะไม่ได้ลงครัวมาเป็นเวลาสองปีแล้ว แต่โชคดีที่แค่ต้มโจ๊กและผัดผักชามใหญ่ ง่ายดายยิ่งนัก
เจ้ารองนำหกสิบเหวินใส่เข้าไปในกระเป๋าเงิน ตั้งใจจะไปงีบในห้องสักครู่ แต่เพิ่งเดินออกจากห้องของมารดาไป เขาก็เหลือบเห็นหมอลู่สะพายล่วมยานำยาหลายห่อเข้ามาในลานบ้าน
เขารีบร้อนออกไปต้อนรับ “โอ้ นี่ท่านหมอลู่ไม่ใช่หรือ ลมอะไรหอบท่านมาที่นี่ได้”
หมอลู่รังเกียจคนที่เอาแต่ขี้เกียจ แต่ว่าชอบพูดจาประจบสอพลอเช่นเจ้ารองมากที่สุด จึงช้อนสายตากวาดมองอีกฝ่ายครั้งหนึ่ง แล้วตอบรับเสียงเรียบว่า “ข้ามารักษาจ้าวหลาน ก่อนหน้านี้เจ้าไม่อยู่บ้านเลยอาจจะไม่รู้ ทว่าแม่เจ้ารู้เรื่องนี้ดี”
เจ้ารองร้องอ๋อเสียงหนึ่ง แล้วถึงจะกล่าว “พวกนางไม่อยู่ที่นี่ เรือนก็พังไปแล้ว พวกนางไปอยู่ที่บ้านของหูจ่างหลินแล้วล่ะ”
ท่านหมอหูกวาดสายตามองเรือนในมุมของลานบ้านที่พังทลายลงมา ลอบถอนหายใจ ”ข้ารู้แล้ว ข้าจะไปส่งยาให้นางที่บ้านของเหล่าหู”
เมื่อเจ้ารองได้ยินดังนั้น ก็รีบขวางเขาไว้ “ยังจะส่งยาอะไรอีก? นางหายดีแล้วไม่ใช่หรือ? มือหักแล้วกินยาคงแก้ปัญหาไม่ได้ พวกข้าสกุลไป๋ไม่ได้มีเงินมากมายจ่ายค่ารักษาให้นาง เจ้านำยานี้กลับไปเถอะ”
“ยานี้จ่ายเงินแล้ว ข้าจะนำไปให้จื่อยาโถว เจ้าเห็นนางหรือไม่ นางบาดเจ็บไปทั้งตัว หากไม่ใช้ยา ตกกลางคืนจะป่วยไข้ เกิดอะไรขึ้นมาก็อย่าโทษข้าแล้วกัน
