ตอนที่ 17 หาเรื่องให้ทรมาน
โชคยังดีที่นางฟื้นขึ้นมาได้ ไม่เช่นนั้นหลิวซื่อโวยวายเช่นนั้น นางกับแม่สามีอาจจะต้องเข้าคุกจริงๆ
“พูดเหมือนกับเจ้าเป็นคนทำเรื่องเหล่านี้อย่างนั้นแหละ” หลิวซื่อถากถาง
จางซื่อแค่นหัวเราะ กล่าวว่า “แม้ข้าจะไม่ใช่คนทำ แต่ข้าก็ไม่มีทางตีคนทั้งเป็น แล้วยังเสียเงินเช่นนี้หรอก”
นางชำเลืองมองสะใภ้ใหญ่ด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะหมุนตัวกลับเรือนไป ไม่ว่าจะพูดอย่างไร นางก็ไม่มีทางทำอาหารมื้อนี้เด็ดขาด
เมื่อได้เริ่มทำแล้ว ทุกคนก็จะคิดว่าเรื่องนี้เป็นสิ่งที่นางควรทำไปโดยปริยาย ต่อไปคิดจะกำจัดภาระหน้าที่คงเป็นไปไม่ได้
ครั้นพูดถึงเงิน หญิงชราก็เริ่มเป็นทุกข์ รีบโบกมืออย่างไม่สบอารมณ์ “งานในสกุลสองสามวันนี้ ก็ให้พวกเจ้าสองคนทำไปก่อน ห้ามผู้ใดขี้เกียจทั้งนั้น อาหารเย็นวันนี้สะใภ้ใหญ่เป็นคนทำ ส่วนพรุ่งนี้ให้สะใภ้รองเป็นคนทำ สลับหมุนเวียนไปเช่นนี้ จะได้ไม่มีใครต้องเสียเปรียบ”
หลิวซื่อกำลังจะอ้าปากเรียกร้อง ทว่าเจ้าใหญ่ที่อยู่ข้างๆ กล่าวด้วยความไม่พอใจว่า “ท่านแม่บอกแล้วว่าให้เจ้าทำ ไหนเลยจะยังพูดมากอยู่ได้? ยังไม่รีบไปทำอีก ทุกคนหิวกันหมดแล้ว”
นางเห็นสามียักคิ้วหลิ่วตาให้ ไม่รู้ว่าเขาวางแผนอะไรอยู่ แม้จะรู้สึกไม่พอใจ แต่ก็เห็นเรื่องราวไม่มีทางเจรจากันได้อีก จึงทำได้เพียงกล่าวว่า “ได้ ข้าจะไปทำ ทว่าต้องมีคนหนึ่งเป็นลูกมือให้ข้า ข้าจะทำกับข้าวมากมายด้วยตัวคนเดียวได้อย่างไร?”
หญิงชร
