ตอนที่ 15 ศพอัปยศที่บ้าคลั่ง
หูเฟิงวางเด็กสาวลง ก่อนจะมีสตรีนางหนึ่งร้องไห้กระโจนเข้ามา นางยื่นมืออันสั่นเทาไปสำรวจลมหายใจของเด็กสาวผู้นั้น แต่กลับพบว่าไร้ลมหายใจ จึงร้องไห้จนแทบจะขาดใจในทันที
สัญชาตญาณของหมอที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติกระตุ้นให้ไป๋จื่อวางกะละมังไม้ในมือลง แล้วมุ่งหน้าเข้าไปตรวจสอบสภาพของเด็กสาว
บัดนี้เด็กสาวอยู่ในสภาวะหยุดหายใจชั่วคราวอันเกิดจากการจมน้ำ จำเป็นต้องปั๊มหัวใจ ผายปอดกู้ชีพในทันที ไม่เช่นนั้นก็ต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย
นางกล่าวกับสตรีที่กำลังเจ็บปวดอยู่บนร่างของเด็กสาวว่า “รีบหลีกไป ข้าจะช่วยนาง”
สตรีนางนั้นช้อนสายตามองไป๋จื่อทั้งน้ำตา กล่าวด้วยความงุนงง “เจ้าว่าอะไรนะ?”
ไป๋จื่อรู้สึกร้อนใจ น้ำเสียงจึงดูไร้ความอดทนอย่างมาก “ท่านรีบหลีกไป ขืนชักช้าไม่ช่วยอีก ลูกสาวของท่านคงจะไม่มีชีวิตเหลือแล้ว”
อีกฝ่ายมองไป๋จื่ออย่างตะลึงลาน เด็กคนนี้กำลังพูดอะไรกันแน่? อิงจื่อตายไปแล้วแท้ๆ นางกลับบอกว่าช่วยได้อย่างนั้นหรือ?
ไป๋จื่อสนใจการช่วยคน จึงไม่ได้สนใจเรื่องอื่นมากนัก นางออกแรงดันสตรีนางนั้นออกไป ก่อนจะคร่อมระหว่างเอวของเด็กสาว สองมือสอดประสาน แล้วกดลงตรงหน้าอกของอีกฝ่ายอย่างแรง อีกทั้งเปิดริมฝีปากเพื่อผายปอดให้เด็กสาวด้วย
การกระทำนี้ทำให้ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ตกตะลึงจนต้องอ้าปากค้าง โดยเฉพาะบิดาของอิงจื่อที่เพิ่งมาถึง เขาโมโหจนจะเข้าไปตีไป๋จื่อ
กำปั้นราวกับก้อนเหล็กเ
