งื้อขึ้นสูง ขณะที่กำลังจะกระแทกถูกพวงแก้มของไป๋จื่อ มือใหญ่ที่มีเต็มไปด้วยผิวหนังแห้งกระด้างก็คว้ากำปั้นบิดาของอิงจื่อเอาไว้
“เจ้าทำอะไร?” บิดาของอิงจื่อตวาดใส่หูเฟิงด้วยความเดือดดาลสุดขีด
หูเฟิงมีสีหน้าเรียบเฉย พลางกวาดสายตามองไป๋จื่อที่ยังคงกดหน้าอกและผายปอดไม่ยอมหยุด แล้วกล่าวเสียงทุ้ม “นางกำลังช่วยลูกสาวของท่านอยู่”
“นางกำลังช่วยด้วยวิธีใด? เห็นชัดๆ ว่านางกำลัง…” บิดาของอิงจื่อพูดด้วยความโกรธเกรี้ยว
ทว่าเขายังไม่ทันพูดจบ ก็เห็นอิงจื่อที่เดิมทีใบหน้าไร้ชีวิตชีวาพลันสำลักน้ำออกมาเต็มหน้าไป๋จื่อคำหนึ่ง จากนั้นนางก็ไออย่างรุนแรง ขณะเดียวกันก็สำลักน้ำออกมาไม่หยุดหย่อน…
คนที่ไร้ลมหายใจไปแล้วแท้ๆ แต่บัดนี้กลับมามีชีวิตแล้ว
บิดาและมารดาของอิงจื่อ รวมไปถึงทุกคนที่มุงดูอยู่ในเหตุการณ์ ต่างก็ตกใจจนอ้าปากค้าง
ที่แท้ไป๋จื่อก็กำลังช่วยคนจริงๆ และไม่ใช่ศพอัปยศที่บ้าคลั่งด้วย…
ในดวงตาของหูเฟิงที่แต่เดิมเคร่งขรึมและอ้างว้าง พลันเปล่งประกายที่ต่างไปจากเดิม ราวกับบนเส้นทางรกชัฏที่มืดมนและไม่เคยมีปลายทาง กลับมีตะเกียงนำทางสว่างจ้าผุดขึ้นมา
เขามองไป๋จื่ออย่างลึกซึ้งครั้งหนึ่ง ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากฝูงชนไป
“ฟื้นแล้วจริงๆ หรือ? จื่อยาโถวช่างมีความสามารถเหลือเกิน คนตายไปแล้วแท้ๆ คิดไม่ถึงเลยว่าจะช่วยกลับมาได้”
“แปลกประหลาดยิ่งนัก เด็กสาวไป๋จื่อผู้นี้เมื่อกลางวันก็ตายไปแล้วรอบหนึ่ง แต่กลับมีชีวิตคืนกล
