ับมาอย่างน่าประหลาด ทั้งหมดนี้เป็นเรื่องบังเอิญหรือ?”
“ไอ้หยา! ไม่ต้องพูดแล้ว เงียบปากเร็ว ข้าฟังแล้วขนลุกไปแล้ว ไปๆๆ รีบไปเถิด นี่ช่างน่ากลัวเสียเหลือเกิน”
บิดาและมารดาของอิงจื่อได้ยินคำวิพากษ์วิจารณ์เหล่านั้น บนใบหน้าของพวกเขาก็ปรากฏความประหลาดใจเช่นกัน แม้กระทั่งคำขอบคุณก็ลืมกล่าวออกมา เพียงแต่รีบร้อนพาอิงจื่อที่เปียกโชกไปทั้งตัวกลับไป เหล่าจีนมุงก็แยกย้ายไปเช่นกัน
ไป๋จื่อหัวเราะเยาะตนเองด้วยความจนใจ ขณะนั้นนางกระตือรือร้นช่วยชีวิตคนไว้ แต่กลับสร้างปัญหาออกมาเสียดาย ช่างน่าขันนัก
นางกลับไปหากะละมังไม้ของตนเอง ก่อนจะนั่งยองๆ ลงซักผ้าที่ริมแม่น้ำ เสียงดังโหวกเหวกเงียบลงแล้ว นอกเสียจากเสียงซักผ้าของนาง ก็ไม่มีเสียงอื่นใดอีก
…
ทางด้านสกุลไป๋ หญิงชรารู้ว่าจ้าวซื่อพาบุตรสาวไปที่สกุลหูแล้วเช่นกัน แต่ถึงอย่างไรเสียก็เป็นความคิดของหัวหน้าหมู่บ้าน คงไม่ดีนักหากนางจะออกหน้าขัดขวาง
ทว่าสองวันนี้ที่จ้าวหลานและไป๋จื่อบาดเจ็บ ทั้งคู่ไม่อาจทำงานได้ ไปอยู่สกุลหูแล้วนับว่าประหยัดเสบียงอาหารของที่นี่ได้เสียหลายวัน
……….
ตอนที่ 16 ทำเรื่องวุ่นวายขณะนี้เจ้าใหญ่และเจ้ารองพาบุตรชายของตนเองกลับมาจากที่ดินแล้ว ครั้นรู้เรื่องที่เกิดภายในบ้านวันนี้ สองพี่น้องก็เดือดดาลเป็นอย่างยิ่งบุตรชายคนโตแห่งสกุลไป๋ถลึงตามองมารดาและภรรยาด้วยความไม่พอใจ พลางกล่าวด้วยความโมโห “เหตุใดพวกท่านไม่ออมมือสักหน่อย นี่ยังดี ตีจ้