าพลันกล่าวด้วยความรำคาญ “เหตุใดจะทำคนเดียวไม่ได้? ปกตินางเด็กเจ้าเล่ห์นั่นก็ทำคนเดียวไม่ใช่หรือ? เจ้าอายุเท่านี้แล้ว รับผิดชอบงานของเด็กสาวคนเดียวไม่ได้หรืออย่างไร?”
หลิวซื่อไม่กล้าต่อปาก ทำได้เพียงเดินไปทางห้องครัวอย่างว่าง่าย ฝ่ายเจ้าใหญ่ยิ้มพลางกล่าว “ข้าเป็นลูกมือให้เจ้าเอง”
เจ้าใหญ่ตามหลิวซื่อไปที่ห้องครัวแล้ว หญิงชราจึงหันไปมองเจ้ารองแทน“ทำงานในที่ดินเสร็จแล้วหรือ”
เจ้ารองเกาหัว “ยังขอรับ เหลืออีกเล็กน้อย พรุ่งนี้ค่อยทำต่อ”
ผู้เป็นมารดาขมวดคิ้ว “ข้าจำได้ว่าที่ดินที่สกุลเราใช้ปลูกกล้ามีเพียงครึ่งหมู่ แล้วอย่างไร? พวกเจ้าสี่คนไปทำทั้งวันก็ยังทำไม่สำเร็จหรือ?”
บุตรชายคนรองหัวเราะแห้ง “วันนี้อากาศร้อนอย่างยิ่ง พวกข้าก็กลัวร้อนจนป่วยไป แล้วจะต้องใช้เงินของสกุลหมดไปกับการรักษา จึงหยุดพักตากลมไปพักหนึ่ง เสียเวลาไปสองสามชั่วยาม”
หญิงชราเบิกตาโพลง พร้อมกับกล่าว “เจ้ารู้ว่าอากาศร้อน? แล้วคนปลูกกล้าในหมู่บ้านพวกเราไม่รู้ว่าอากาศร้อนหรืออย่างไร? เช่นนี้ข้าก็คร้านจะพูดจาไร้สาระกับพวกเจ้าแล้ว เป็นอันว่าตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป พวกเจ้าต้องตั้งสติให้ดี ทำงานในที่ดินเสร็จแล้ว ก็มีงานในทุ่งนาอีกที่ยังไม่ได้ทำ นาน้ำห้าหมู่ จ้าวหลานทำไปแล้วสองหมู่ สามหมู่ที่เหลือก็ถือโอกาสสองสามวันนี้ลงต้นกล้าทั้งหมด ไม่เช่นนั้นก็จะเสียต้นกล้าไปเปล่าๆ ทั้งยังเสียเวลาเก็บเกี่ยว ถึงตอนนั้นก็รอดูพวกเจ้ากินลมตะวันตก
