เฉียงใต้[1]ได้เลย”
สีหน้าของเจ้ารองดูขมขื่นเป็นอย่างยิ่ง แต่ไหนแต่ไรเขากับพี่ใหญ่ไม่เคยทำงานในทุ่งนาเลย จ้าวหลานรับผิดชอบคนเดียวทั้งหมด ทั้งยังทำได้อย่างงดงาม ไม่เคยทำให้เวลาเก็บเกี่ยวล่าช้า
ทว่าวันนี้ งานเหล่านั้นล้วนเป็นหน้าที่ของพวกเขา นี่ไม่เท่ากับหาเรื่องทรมานหรอกหรือ?
“ท่านแม่ พูดถึงวันนี้ที่ท่านก่อเรื่องวุ่นวายแล้ว ท่านตีคนจนมีสภาพเช่นนั้นได้อย่างไร? หากมีจ้าวหลานอยู่ เหตุใดพวกเราต้องกังวลเรื่องงานของสกุลเราด้วย?” เจ้ารองคิดถึงเรื่องนี้ก็รู้สึกลำบากใจแทบตาย
หญิงชราแค่นหัวเราะ “ตีก็ตีไปแล้ว ยังจะทำอะไรได้อีก”
เจ้ารองยักไหล่ “ข้าขอไม่ยุ่งเรื่องนี้ก็แล้วกัน ข้าขอพูดกับท่านสักครั้ง ว่าข้าไม่เชี่ยวชาญงานในทุ่งนา ท่านให้พี่ใหญ่ไปทำเถิด พรุ่งนี้ข้าจะเข้าเมืองสักครั้ง ท่านให้เงินข้าสักหน่อยสิ”
ฝ่ายมารดาได้ยินแล้วก็มองตาขวางโดยพลัน “เจ้าไม่ทำงานในทุ่งนาแล้วจะเข้าเมืองไปทำอะไร? จะเก็บเสบียงอาหารในเมืองได้รึ?”
……….
ตอนที่ 18 เก็บเสบียงอาหารเจ้ารองรีบร้อนกว่าวว่า “ท่านแม่อย่าได้พูดเช่นนั้น ข้าเข้าเมืองครั้งนี้ อาจจะเก็บเสบียงอาหารได้จริงๆ”หญิงชรามองหน้าตาจริงจังของเขา ดูแล้วไม่เหมือนกำลังพูดโกหก จึงรีบถาม “เกิดเรื่องอะไรขึ้น รีบพูดเร็ว”เจ้ารองเข้าไปกระซิบข้างๆ หูของมารดา จงใจพูดเสียงเบา “ท่านแม่ วันนี้ตอนที่ข้าทำงานอยู่ในที่ดิน ระหว่างนั้นไปขับถ่ายในพงหญ้า ได้ยินคนที่มารับสินค้าพื้นเมือ
