้ อาการบาดเจ็บของแม่เจ้าคงจะหายเร็วขึ้นมาก” หมอลู่ยินดีนัก เขานำห่อยาวางไว้ในมือของไป๋จื่อ “ไป๋จื่อเอ๋ย ที่ข้าบอกว่าแม่เจ้าบาดเจ็บหนักก่อนหน้านี้ เป็นข้าที่จงใจให้พวกนางหวาดกลัว เจ้าไม่ต้องกังวลไปนะ แม่ของเจ้าไม่ได้ช้ำในแต่อย่างไร นอกจากแขนแล้ว ก็ไม่มีบาดแผลที่ภายนอก พักสักระยะหนึ่งก็จะดีขึ้น ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร”
“แล้วยานั่น?” นางย่อมรู้ว่าบนร่างกายของมารดาตนเองล้วนเป็นบาดแผลภายนอก จึงอยากรู้ว่าที่หมอลู่สั่งยาอะไรมาให้ บาดแผลภายนอกไม่จำเป็นต้องใช้ยารักษา ทายาภายนอกเพื่อห้ามเลือดสักหน่อยก็พอ
หมอลู่กล่าวยิ้มๆ “ข้านำยาบำรุงร่างกายมาให้พวกเจ้าเล็กน้อย ทั้งเจ้าและแม่เจ้าสามารถดื่มได้ทั้งคู่ ปกติพวกเจ้าไม่ได้มีชีวิตที่ดีในสกุลไป๋แน่ ดูเจ้าสิผอมถึงเพียงนี้ เจ้าอายุเท่านี้แล้ว จำต้องบำรุงให้ดีสักหน่อย ไม่เช่นนั้นต่อไปหาบ้านสามีก็คงยาก”
จ้าวหลานได้ยินแล้วก็ร้องไห้ออกมา “ใครว่าไม่ใช่ สตรีในวัยจื่อเอ๋อร์ มีคนใดบ้างที่ไม่ได้กินไข่ไก่ทุกวัน บำรุงร่างกายอย่างดี ต่อไปแต่งงานแล้ว ถึงจะให้กำเนิดบุตรอย่างดีได้ ทว่าจื่อเอ๋อร์ของข้า แม้แต่รสชาติของไข่ไก่ก็ยังไม่รู้จัก ล้วนต้องโทษข้า โทษที่ข้าเป็นแม่ที่ไม่เอาไหน”
หมอลู่เห็นนางร้องไห้ ก็รีบโน้มน้าวว่า “อย่าได้พูดเช่นนั้น เจ้าเลี้ยงดูไป๋จื่อมาอย่างไร คนในหมู่บ้านหวงถัวล้วนเห็นชัดเจน หลายปีมานี้ หากไม่ใช่เพราะไป๋จื่อ เหตุใดเจ้าต้องทนทุกข์อยู่ในสกุลไป๋เช่
