่สถานีตำรวจ เขาถามชื่อพ่อแม่ของนาง ขณะนั้นนางจำหมายเลขโทรศัพท์ของแม่ได้ ครั้นตำรวจโทรศัพท์ติดต่อไปพร้อมกับเปิดลำโพง นางได้ยินกับหูตนเอง ว่าแม่กล่าวว่าไม่ได้ทำลูกหาย ทั้งยังบอกอีกว่าไม่มีลูกด้วยซ้ำไป
ตอนที่ 20 เด็กสาวกำพร้า
สะใภ้ทั้งสองคนไหนเลยจะกล้าปฏิเสธ ไม่ว่าในใจจะเต็มไปด้วยความอดสู ทว่าวิธีการของแม่สามีช่างยอดเยี่ยมนัก นางเป็นเจ้าของบ้านสกุลไป๋ จะแบ่งข้าวและกับตามจำนวนคน ย่อมมีส่วนที่ดีที่สุดเป็นของนาง
หมอลู่พบกระท่อมไม้ที่จ้าวหลานและไป๋จื่ออาศัยอยู่แล้ว ครั้นเห็นสองแม่ลูกพิงอยู่บนกองหญ้า เขาก็อดไม่ได้ที่จะถอนใจเสียงหนึ่ง แล้วกล่าวกับเด็กสาวว่า “เฮ้อ…ชีวิตของพวกเจ้าสองแม่ลูกช่างลำบากนัก เกิดมาอาศัยอยู่ในบ้านของคนเช่นนั้น เกรงว่าชั่วชีวิตนี้คงจะถูกพวกเขารังแกไปตลอด”
ไป๋จื่อยิ้ม พลางกล่าวว่า “ต่อไปคงไม่ถูกรังแกแล้วเจ้าค่ะ ต่อไปข้าจะปกป้องท่านแม่ของข้า ไม่ว่าผู้ใดก็อย่าได้คิดรังแกนาง”
หมอลู่มองเด็กสาวผอมบางและอ่อนแอตรงหน้า บนใบหน้าของนางเต็มไปด้วยรอยเขียวๆ ม่วงๆ ทว่ายังมีรอยยิ้มจาง นางหรี่ตาลงเล็กน้อย แววเฉลียวฉลาดปรากฏขึ้นมารางๆ ช่างจ้าตาอย่างคาดไม่ถึง
ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยพิจารณาไป๋จื่ออย่างละเอียดมาก่อน ไม่เคยรู้เลยว่านางมีดวงตาที่งดงามเช่นนี้ ทั้งยังเจือความฉลาดและมีชีวิตชีวา ใสแจ๋วจนถึงก้นบึ้ง ทำให้คนอดไม่ได้ที่จะเกิดความเชื่อใจต่อเจ้าของดวงตาคู่นี้
“เอาล่ะ ได้ฟังเจ้าพูดเช่นนี
