ตอนที่ 11 พูดเสียหาย
หัวหน้าหมู่บ้านส่ายหน้า ในใจรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง ทว่าอย่างไรก็เป็นเรื่องของสกุลไป๋ ไม่เหมาะที่เขาจะเข้าไปยุ่ง
“เวรกรรม มีบาดแผลไปทั่วทั้งตัว…” เขาเดินเข้าไปดูบาดแผลของสองแม่ลูกจ้าวซื่อ แล้วเรียกลุงหู “พวกนางสองแม่ลูกอาศัยอยู่ในเรือนผุพัง ลมเข้าฝนรั่วเช่นนี้ไม่เหมาะจะรักษาบาดแผลนัก เหล่าหู ทำตามที่เจ้าว่าแล้วกัน พาพวกนางสองคนไปอยู่กับเจ้าสักสองสามวันเถิด”
แม้จ้าวหลานจะเป็นหญิงที่แต่งงานแล้ว แต่ก็ซื่อสัตย์มาโดยตลอด ลุงหูก็เป็นคนมั่นคงเช่นกัน เหล่าเพื่อนร่วมหมู่บ้านเห็นหัวหน้าหมู่บ้านพูดดังนั้น ก็ไม่กล้าพูดอะไรมากความ ได้แต่กระจายตัวกันไปเป็นกลุ่มๆ
ไป๋จื่อมองความหวังดีที่แท้จริงของลุงหูและหัวหน้าหมู่บ้านออก จากนั้นก็มองจ้าวหลาน ผู้เป็นมารดามีความกังวลอยู่ตลอด นางเป็นหญิงแต่งงานที่ไร้สามี ลูกสาวก็อายุไม่น้อยแล้ว สกุลหูมีเพียงบุรุษสองคน หูจ่างหลินและหูเฟิงอยู่กันตามลำพัง หากนางพาลูกสาวไปอยู่จริงๆ ก็อาจจะมีคำพูดไม่น่าฟังแพร่สะพัดออกไป นางอายุเท่านี้แล้วก็ช่างเถิด เคยผ่านร้อนผ่านหนาวมาแล้ว ไม่นับว่าเป็นเรื่องใหญ่ ทว่าไป๋จื่อยังเด็ก ในอนาคตนางยังต้องหาสกุลดีๆ แต่งเข้าไป ไม่อาจถูกคำพูดลมปากทำลายชื่อเสียงได้
นางตัดสินใจ แล้วกล่าวกับลุงหูว่า “พี่หู ท่านหัวหน้าหมู่บ้าน ขอบคุณความหวังดีของพวกท่าน ในเมื่อแยกบ้านไม่ได้ เช่นนั้นพวกข้าก็จะอยู่ต่อ ข้ากับจื่อเอ๋อร์ล้วนบาดเจ็บทั้
