ตอนที่ 9 ไล่ตีเหมือนไล่สุนัข
ไป๋จื่อประจันหน้ากับหลิวซื่อ เห็นอีกฝ่ายหยิบไม้กวาดเข้ามา เด็กสาวก็ก้มลงหยิบไม้ซักผ้าบนพื้นขึ้นมาบ้าง ก่อนจะหวดมันกลับไปทางหลิวซื่อ บัดนี้หลิวซื่อสนใจแต่จ้าวซื่อ จึงมองไม่เห็นไป๋จื่อหยิบไม้ซักผ้า ยิ่งคาดไม่ถึงว่าไป๋จื่อที่ได้รับบาดเจ็บจะหวดไม้ตีนาง ครั้นไม้ซักผ้านี้กระทบตัวนางเข้า นางก็เจ็บปวดจนต้องร้องโอดโอยออกมา
“ท่านก็รู้จักเจ็บด้วยหรือ ก่อนหน้าที่แม่ข้าจะกลับมา ท่านใช้ไม้ซักผ้านี้ตีข้าไปกี่ครั้ง ท่านเคยนับบ้างหรือไม่” ตอนที่นางเพิ่งฟื้นขึ้นมา นางเจ็บไปทั้งตัวจนแทบจะแตกสลาย ตอนนี้ฮึดขึ้นมา จึงยิ่งเจ็บยิ่งกว่าเดิม
“เจ้าต่างหาก คอยดูเถอะ วันนี้ข้าจะตีเจ้าให้ตาย” ทั้งชีวิตนี้ของหลิวซื่อไม่เคยเสียเปรียบเช่นวันนี้ ก่อนหน้านี้นางโดนจ้าวซื่อตบหน้า บัดนี้ยังถูกนางเด็กเจ้าเล่ห์ใช้ไม้ซักผ้าตีอีก ช่างน่าอับอายเสียจริงๆ
ไป๋จื่อก็ไม่ใช่คนที่ใครจะมารังแกได้ง่ายๆ แม้นางจะเป็นแค่หมอคนหนึ่งในศตวรรษที่ยี่สิบสาม แต่นางก็มีงานอดิเรกมากมาย ยูโด เทควันโด การต่อสู้ผสมผสาน นางล้วนชำนาญไปเสียทุกอย่าง แม้ตอนนี้นางจะไม่มีกำลังวังชาเท่าไร ทว่าชัยชนะอยู่ที่จิตใจ ต้องรับมือกับสตรีมุทะลุเช่นหลิวซื่อ เท่านั้นก็เพียงพอแล้ว
เดิมทีหญิงชราเข้าไปในเรือนแล้ว แต่เมื่อได้ยินเสียงร้องของหลิวซื่อดังขึ้นอีก นางก็รีบพุ่งออกมา ทันทีที่เห็นสะใภ้ใหญ่ถูกนางเด็กเจ้าเล่ห์ไป๋จื่อไล่ตี นางพลันตกใจจนลู
