กตาแทบหลุด
ปกติหลิวซื่อผู้นี้เป็นคนกล้าหาญมาก แต่ไหนแต่ไรไม่เคยเสียเปรียบให้ผู้ใด คิดไม่ถึงว่าวันนี้จะถูกเด็กสาวคนหนึ่งไล่ตีเหมือนไล่สุนัข
หญิงชราค้นหาไม้ท่อนหนึ่งจากในบ้าน แล้วพุ่งเข้าไปช่วยหลิวซื่อ ไป๋จื่อเห็นว่าหญิงชราผู้นี้ไม่เข้าตา บาดแผลเหล่านี้บนตัวนาง เกินกว่าครึ่งเป็นฝีมือของท่านย่าผู้นี้ หากไม่ตีคืนสักสองสามครั้ง เช่นนั้นก็ไม่ยุติธรรมกับนางเลยกระมัง
เมื่อคิดถึงตรงนี้ นางก็ยกขาขึ้น ถีบหลิวซื่อล้มคว่ำลงกับพื้นเสียเลย จากนั้นค่อยยื่นมือออกไปดึงไม้ท่อนของหญิงชรา แน่นอนว่านางเป็นหมอ รู้ว่าตีส่วนไหนบนร่างกายคนให้เจ็บได้บ้าง ทว่าไม่ถึงชีวิต
หญิงชราจะไปคาดคิดได้อย่างไร เด็กคนนี้ไม่เพียงกล้าตีท่านป้าใหญ่ของนาง แม้กระทั่งท่านย่าผู้นี้ก็ไม่ปล่อยเช่นกัน นางเด็กคนนี้ฟาดตัวนางอยู่หลายไม้ เจ็บจนนางเกือบจะสลบไปภายในไม่กี่ครั้ง อีกทั้งเด็กสาวคนนี้หยิกนางตอนที่กำลังจะสลบไปอยู่ตลอด ทำให้นางตื่นขึ้นมาอีกครั้ง อยู่ไม่สู้ตายเสียจริงๆ
จ้าวหลานเห็นฉากนี้แล้ว แม้ในใจจะรู้สึกประหลาดใจเช่นกัน แต่กลับไม่ได้ส่งเสียงห้ามปรามใดๆ นางรู้ว่าไป๋จื่อลำบากอยู่ในบ้านหลังนี้มามากเท่าใด เกือบจะเสียชีวิตด้วยน้ำมือของพวกนาง บัดนี้หากไม่ได้โกรธจนถึงขีดสุด ก็คงไม่ถึงกับต้องลงมือตีคน เพียงแต่ฝีมือของไป๋จื่อคล่องแคล่วขึ้นตั้งแต่เมื่อใดกัน
“เอาล่ะๆ ไม่ต้องตีแล้ว อีกเดี๋ยวนางจะตายเอา” หัวหน้าหมู่บ้านเข้ามาจากด้านนอก ร้
