องห้ามไป๋จื่อเสียงดัง เขามาถึงแล้วพักหนึ่ง ทว่าตั้งใจไม่เข้ามา เพราะอยากให้สตรีชั่วช้าสกุลไป๋สองคนนี้ได้รับความลำบากเสียบ้าง แต่เด็กสาวไป๋จื่อผู้นี้ทำให้เขาต้องมองใหม่จริงๆ
เมื่อได้ยินคำพูดของหัวหน้าหมู่บ้าน คราวนี้ไป๋จื่อถึงได้หยุดหวดไม้ แขนของนางทั้งเมื่อย ทั้งเจ็บ นางโยนไม้ซักผ้าลงบนพื้น ก่อนจะชำเลืองมองพวกนางด้วยความเย็นชา แล้วกล่าวเรียบๆ ว่า “จำไว้ ต่อไปเห็นข้า ไป๋จื่อคนนี้ ก็หลบเลี่ยงหน่อยแล้วกัน”
หญิงชราชี้ไป๋จื่อ ร้องว่า “เจ้าๆๆ” อยู่หลายเสียง แต่กลับพูดออกมาไม่เต็มประโยค นางจึงหันไปกล่าวกับหัวหน้าหมู่บ้านเสียเลย “หัวหน้าหมู่บ้าน เจ้าก็เห็นแล้ว นางเด็กนี่เนรคุณ ไม่มีขื่อมีแป กล้าตีพวกข้าเกือบตายกลางวันแสกๆ ข้าจะฟ้องร้อง ข้าจะให้นางนอนในคุก”
……….
ตอนที่ 10 พูดมั่วหน้าตาเฉยหัวหน้าหมู่บ้างพิจารณานางตั้งแต่หัวจรดเท้ารอบหนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้า “ข้าไม่เห็นว่าบนตัวเจ้ามีบาดแผลนะ จะถูกตีตายได้อย่างไร กลับเป็นบาดแผลทั่วตัวของไป๋จื่อ ไม่รู้ว่าผู้ใดเป็นคนตี ไปศาลาว่าการก็ดีเหมือนกัน จะได้พูดเรื่องพวกนี้ให้ชัดเจน”หลิวซื่อได้ยินประโยคนี้แล้ว สีหน้านางพลันขาวซีด รีบดึงแขนเสื้อของแม่สามี พยายามส่ายหน้าให้อีกฝ่ายหญิงชรากวาดสายตามองเสื้อผ้าโชกเลือดของไป๋จื่อ บนใบหน้าที่เดิมทีสดใสมีแต่ร่องรอยเขียวๆ ม่วงๆ นี่ล้วนเป็นหลักฐาน เด็กสาวผู้นี้ตีพวกนางรอบหนึ่งเช่นกัน ทว่ากลับไม่เหลือร่องรอยใดบนร่างกายแ
