ม้สักนิด หากไปศาลาว่าการจริงๆ คนที่ต้องลำบากคงจะเป็นพวกนางหญิงชราตะโกนว่า “ก็ไม่จำเป็นต้องไปศาลาว่าการ ท่านเป็นหัวหน้าหมู่บ้านหวงถัว ให้ท่านตัดสินก็พอแล้ว เมื่อครู่ท่านก็เห็นแล้วนี่! ให้พวกนางชดใช้เงินสี่ตำลึงให้ข้า!”หัวหน้าหมู่บ้านส่ายหน้า “ข้าไม่เห็นสักหน่อย” เขาหันหน้าไปถามชาวบ้านที่อยู่ข้างนอก “พวกเจ้าเห็นหรือไม่”ทุกคนพากันส่ายหน้า “ไม่เห็น ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น”“เหอะ…พูดมั่วหน้าตาเฉยอย่างนั้นหรือ นี่มัน…” หญิงชราร้อนรนแล้วไป๋จื่อรู้สึกยินดีนัก ชาวบ้านเหล่านี้น่าสนใจจริงๆหัวหน้าหมู่บ้านโบกมือ “อย่าพูดอะไรที่ไม่มีประโยชน์เลย นี่คือหลักฐานแยกบ้านที่เพิ่งเขียนเสร็จ และหนังสือตัดความสัมพันธ์ พวกเจ้ามาดูสิ ไม่มีปัญหาอะไรก็ประทับลายมือเถิด”หญิงชรากับหลิวซื่อไม่รู้หนังสือ ทั้งไม่เคยเชื่อหัวหน้าหมู่บ้านที่อยู่เบื้องหน้า พวกนางรู้สึกว่าเขาลำเอียงช่วยสองแม่ลูกจ้าวซื่ออยู่ตลอด จึงไปเรียกไป๋เสี่ยวเฟิงที่กำลังนอนหลับอยู่ในบ้านออกมาไป๋เสี่ยวเฟิงเข้าโรงเรียนได้สองปีแล้ว พอจะรู้จักตัวหนังสือบ้าง ก็ให้เขาอ่านแล้วกันเขารับหนังสือแยกบ้านมา สีหน้าดูดำคล้ำในทันที ตอนที่เขาไปเรียนหนังสือที่โรงเรียน เพื่อนร่วมชั้นหลายคนล้วนมีสาวใช้คอยยกชาส่งน้ำปรนนิบัติพวกเขาบ้านของพวกเขาไม่มีเงินและสาวใช้ ปกติในบ้านเห็นไป๋จื่อเป็นสาวใช้ และเห็นเขาเป็นนายน้อยมาโดยตลอดตอนนี้ไป๋จื่อไปแล้วใครจะคอยให้เขาเรียกใช้เล่าเขาโมโห
