จนฉีกหนังสือทิ้งทันที แล้วมองท่านย่าไป๋ด้วยความโกรธเคือง “ท่านย่า ท่านเลอะเลือนไปแล้วหรืออย่างไร แยกบ้านแล้วผู้ใดจะคอยปรนนิบัติข้าตอนอ่านหนังสือเล่า ข้าต้องสอบจอหงวน บ้านใดจะสอบจอหงวนแล้วไม่มีคนคอยปรนนิบัติบ้าง”แม้หญิงชราจะเป็นคนดุร้าย ทว่ากลับเห็นไป๋เสี่ยวเฟิงเป็นหลานรัก เขาจะเป็นจอหงวนในอนาคตของสกุลเลยทีเดียว!“เอาล่ะๆ เสี่ยวเฟิงบอกไม่แยก เช่นนั้นพวกข้าก็ไม่แยก! เจ้ารีบกลับไปอ่านหนังสือ…” หญิงชราปลอบไป๋เสี่ยวเฟิงกลับห้อง ตอนที่นางกลับมาอีกครั้ง ก็เห็นจ้าวซื่อกำลังโมโหจนตัวสั่นนางไม่สนใจคนร่วมหมู่บ้านที่อยู่ตรงนี้เช่นกัน บอกว่าจะเปลี่ยนใจก็เปลี่ยนใจ “แยกบ้านรึ เจ้าฝันหวานเกินไปแล้ว หรือคิดจะหาผู้ชายป่าเถื่อนหลังจากแยกบ้านไปแล้ว เห็นสกุลไป๋ของพวกข้าเป็นคนเฮงซวย เจ้าจ้าวหลานในเมื่อแต่งเข้าสกุลไป๋แล้ว มีชีวิตอยู่ในสกุลไป๋ ก็ตายเป็นผีอยู่ในสกุลไป๋ แยกบ้านรึ เจ้าฝันไปเถิด”“หัวหน้าหมู่บ้าน บ้านนี้ไม่แยกบ้านแล้ว เชิญท่านกลับไปเถิด!” หญิงชราพูดจบก็จะไป แต่นางรู้สึกได้ถึงสายตาเยือกเย็นที่มองนาง จึงหยุดหมุนตัว แล้วมองไปทางไป๋จื่อที่ยืนอยู่ข้างๆ จ้าวหลาน ก่อนจะกลอกตาขาว “นางเด็กเจ้าเล่ห์คนนี้ กินข้าวของสกุลไป๋มาสิบสองปี บอกว่าจะไปก็จะไปได้หรือ”คนเหล่านี้สุดยอดจริงๆ บ้านนี้จะต้องแตกแยก ช้าเร็วอย่างไรก็ต้องทำขอบเขตให้ชัดเจน! ไป๋จื่อลอบตัดสินใจนางยิ้มเย็นอยู่ในใจ ก่อนจะแบมือพร้อมใบหน้าไม่รู้ร้อน
