รู้หนาว “ที่นี่มีอาหารให้กิน มีน้ำให้ดื่ม มีที่ให้นอนหลับ พวกข้าไม่ไปก็ได้! พวกท่านต่างหาก ถึงเวลาแล้วอย่ามาหาว่าพวกข้ากินเยอะทำงานน้อย จนอยากจะไล่พวกข้าไปก็แล้วกัน”หญิงชราไม่อยากสนใจเด็กสาว และไม่สนใจคนร่วมหมู่บ้านที่กำลังดูความคึกคักอยู่เช่นกัน นางหมุนตัวพลางเรียกหลิวซื่อออกจากลานบ้าน กลับไปยังเรือนหลังใหญ่ของพวกนาง
ตอนที่ 10 พูดมั่วหน้าตาเฉย
หัวหน้าหมู่บ้างพิจารณานางตั้งแต่หัวจรดเท้ารอบหนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้า “ข้าไม่เห็นว่าบนตัวเจ้ามีบาดแผลนะ จะถูกตีตายได้อย่างไร กลับเป็นบาดแผลทั่วตัวของไป๋จื่อ ไม่รู้ว่าผู้ใดเป็นคนตี ไปศาลาว่าการก็ดีเหมือนกัน จะได้พูดเรื่องพวกนี้ให้ชัดเจน”
หลิวซื่อได้ยินประโยคนี้แล้ว สีหน้านางพลันขาวซีด รีบดึงแขนเสื้อของแม่สามี พยายามส่ายหน้าให้อีกฝ่าย
หญิงชรากวาดสายตามองเสื้อผ้าโชกเลือดของไป๋จื่อ บนใบหน้าที่เดิมทีสดใสมีแต่ร่องรอยเขียวๆ ม่วงๆ นี่ล้วนเป็นหลักฐาน เด็กสาวผู้นี้ตีพวกนางรอบหนึ่งเช่นกัน ทว่ากลับไม่เหลือร่องรอยใดบนร่างกายแม้สักนิด หากไปศาลาว่าการจริงๆ คนที่ต้องลำบากคงจะเป็นพวกนาง
หญิงชราตะโกนว่า “ก็ไม่จำเป็นต้องไปศาลาว่าการ ท่านเป็นหัวหน้าหมู่บ้านหวงถัว ให้ท่านตัดสินก็พอแล้ว เมื่อครู่ท่านก็เห็นแล้วนี่! ให้พวกนางชดใช้เงินสี่ตำลึงให้ข้า!”
หัวหน้าหมู่บ้านส่ายหน้า “ข้าไม่เห็นสักหน่อย” เขาหันหน้าไปถามชาวบ้านที่อยู่ข้างนอก “พวกเจ้าเห็นหรือไม่”
ทุกคนพากันส่ายหน้
