า “ไม่เห็น ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น”
“เหอะ…พูดมั่วหน้าตาเฉยอย่างนั้นหรือ นี่มัน…” หญิงชราร้อนรนแล้ว
ไป๋จื่อรู้สึกยินดีนัก ชาวบ้านเหล่านี้น่าสนใจจริงๆ
หัวหน้าหมู่บ้านโบกมือ “อย่าพูดอะไรที่ไม่มีประโยชน์เลย นี่คือหลักฐานแยกบ้านที่เพิ่งเขียนเสร็จ และหนังสือตัดความสัมพันธ์ พวกเจ้ามาดูสิ ไม่มีปัญหาอะไรก็ประทับลายมือเถิด”
หญิงชรากับหลิวซื่อไม่รู้หนังสือ ทั้งไม่เคยเชื่อหัวหน้าหมู่บ้านที่อยู่เบื้องหน้า พวกนางรู้สึกว่าเขาลำเอียงช่วยสองแม่ลูกจ้าวซื่ออยู่ตลอด จึงไปเรียกไป๋เสี่ยวเฟิงที่กำลังนอนหลับอยู่ในบ้านออกมา
ไป๋เสี่ยวเฟิงเข้าโรงเรียนได้สองปีแล้ว พอจะรู้จักตัวหนังสือบ้าง ก็ให้เขาอ่านแล้วกัน
เขารับหนังสือแยกบ้านมา สีหน้าดูดำคล้ำในทันที ตอนที่เขาไปเรียนหนังสือที่โรงเรียน เพื่อนร่วมชั้นหลายคนล้วนมีสาวใช้คอยยกชาส่งน้ำปรนนิบัติพวกเขา
บ้านของพวกเขาไม่มีเงินและสาวใช้ ปกติในบ้านเห็นไป๋จื่อเป็นสาวใช้ และเห็นเขาเป็นนายน้อยมาโดยตลอด
ตอนนี้ไป๋จื่อไปแล้วใครจะคอยให้เขาเรียกใช้เล่า
เขาโมโหจนฉีกหนังสือทิ้งทันที แล้วมองท่านย่าไป๋ด้วยความโกรธเคือง “ท่านย่า ท่านเลอะเลือนไปแล้วหรืออย่างไร แยกบ้านแล้วผู้ใดจะคอยปรนนิบัติข้าตอนอ่านหนังสือเล่า ข้าต้องสอบจอหงวน บ้านใดจะสอบจอหงวนแล้วไม่มีคนคอยปรนนิบัติบ้าง”
แม้หญิงชราจะเป็นคนดุร้าย ทว่ากลับเห็นไป๋เสี่ยวเฟิงเป็นหลานรัก เขาจะเป็นจอหงวนในอนาคตของสกุลเลยทีเดียว!
“เอาล่ะๆ เสี
