่ยวเฟิงบอกไม่แยก เช่นนั้นพวกข้าก็ไม่แยก! เจ้ารีบกลับไปอ่านหนังสือ…” หญิงชราปลอบไป๋เสี่ยวเฟิงกลับห้อง ตอนที่นางกลับมาอีกครั้ง ก็เห็นจ้าวซื่อกำลังโมโหจนตัวสั่น
นางไม่สนใจคนร่วมหมู่บ้านที่อยู่ตรงนี้เช่นกัน บอกว่าจะเปลี่ยนใจก็เปลี่ยนใจ “แยกบ้านรึ เจ้าฝันหวานเกินไปแล้ว หรือคิดจะหาผู้ชายป่าเถื่อนหลังจากแยกบ้านไปแล้ว เห็นสกุลไป๋ของพวกข้าเป็นคนเฮงซวย เจ้าจ้าวหลานในเมื่อแต่งเข้าสกุลไป๋แล้ว มีชีวิตอยู่ในสกุลไป๋ ก็ตายเป็นผีอยู่ในสกุลไป๋ แยกบ้านรึ เจ้าฝันไปเถิด”
“หัวหน้าหมู่บ้าน บ้านนี้ไม่แยกบ้านแล้ว เชิญท่านกลับไปเถิด!” หญิงชราพูดจบก็จะไป แต่นางรู้สึกได้ถึงสายตาเยือกเย็นที่มองนาง จึงหยุดหมุนตัว แล้วมองไปทางไป๋จื่อที่ยืนอยู่ข้างๆ จ้าวหลาน ก่อนจะกลอกตาขาว “นางเด็กเจ้าเล่ห์คนนี้ กินข้าวของสกุลไป๋มาสิบสองปี บอกว่าจะไปก็จะไปได้หรือ”
คนเหล่านี้สุดยอดจริงๆ บ้านนี้จะต้องแตกแยก ช้าเร็วอย่างไรก็ต้องทำขอบเขตให้ชัดเจน! ไป๋จื่อลอบตัดสินใจ
นางยิ้มเย็นอยู่ในใจ ก่อนจะแบมือพร้อมใบหน้าไม่รู้ร้อนรู้หนาว “ที่นี่มีอาหารให้กิน มีน้ำให้ดื่ม มีที่ให้นอนหลับ พวกข้าไม่ไปก็ได้! พวกท่านต่างหาก ถึงเวลาแล้วอย่ามาหาว่าพวกข้ากินเยอะทำงานน้อย จนอยากจะไล่พวกข้าไปก็แล้วกัน”
หญิงชราไม่อยากสนใจเด็กสาว และไม่สนใจคนร่วมหมู่บ้านที่กำลังดูความคึกคักอยู่เช่นกัน นางหมุนตัวพลางเรียกหลิวซื่อออกจากลานบ้าน กลับไปยังเรือนหลังใหญ่ของพวกนาง
