ได้ยินเขาพูดมาก่อนเลย เช่นนั้นพวกเจ้านั่งสักพักก่อน ข้าจะไปทำอาหารเย็น กินข้าวเย็นเสียที่นี่แล้วค่อยไปพักผ่อนในเรือนไม้แล้วกัน”
เมื่อไป๋จื่อได้ยินคำว่าทำอาหาร นางก็ดึงแขนเสื้อกล่าวทันที “ข้าทำเองๆ ข้าขอทำอาหารเย็น ห้องครัวอยู่ที่ไหนหรือเจ้าคะ”
ลุงหูรีบโบกมือ “ไม่ต้องๆ เจ้ามีบาดแผลเต็มตัว ไปพักก่อน แผลหายดีแล้วเจ้าค่อยทำ ถึงตอนนั้นข้าไม่ห้ามเจ้าแน่นอน”
ไป๋จื่อหาห้องครัวเจอแล้ว นางเดินตรงเข้าไป ก่อนจะพูดโดยที่ไม่หันหน้ากลับไป “แผลข้าไม่ใช่เรื่องใหญ่ เป็นแผลภายนอกบนผิวหนังทั้งนั้น ผ่านไปไม่กี่วันก็หายแล้วเจ้าค่ะ”
ลุงหูหันไปมองจ้าวหลาน อีกฝ่ายรู้สึกไม่สบายใจ บุตรสาวบาดเจ็บจนเป็นเช่นนี้ ยังจะแย่งทำอาหารอยู่อีก น่าจะเป็นเพราะรางเกรงใจที่ต้องกินข้าวในบ้านของคนอื่นเปล่าๆ ปลี้ๆ “นางอยากทำก็ให้นางทำเถิด เพียงแต่ฝีมือไม่ได้เรื่องอยู่บ้าง อีกเดี๋ยวคงต้องขอท่านให้อภัยด้วย”
ฝีมือทำอาหารของนางแย่มากหรือ?
ไป๋จื่อลอบหัวเราะ ที่ฝีมือแย่คือไป๋จื่อคนก่อนต่างหาก ไป๋จื่อในตอนนี้เป็นคนมีเสน่ห์ปลายจวัก เรื่องการทำอาหารไม่ได้ด้อยไปกว่าพ่อครัวใหญ่ในโรงแรมเก้าดาวเลย
นอกจากหม้อ ชาม กระบวย และกะละมังแล้ว ในห้องครัวไม่มีอะไรสักอย่าง แม้แต่ผักก็ไม่เห็นสักต้น
นางหาอยู่เนิ่นนาน ในที่สุดก็พบข้าวก้นถังในถังขนาดเล็ก กะจากสายตาแล้ว ข้าวเหล่านี้ปกคลุมเพียงก้นถัง อย่าว่าแต่ได้ข้าวสำหรับสี่คนแล้ว แค่สองคนก็ไม่พอกินแล้ว ไ
