น แต่ก้นยังไม่ทันจะได้หย่อนลง ก็ได้ยินเสียงคล้ายกับมีบางอย่างเคลื่อนไหวดังมาจากด้านหลังลานบ้าน พวกนางจึงรีบตามเจ้าบ้านไปตรวจดู
ที่แท้เป็นหูเฟิงที่เพิ่งกลับมาจากที่ดิน เขากำลังนั่งเปลือยท่อนบนอยู่ใต้ชายคาลานบ้านด้านหลัง ซักเสื้อผ้าที่เปียกเหงื่อจนชุ่มอยู่
หยดน้ำฝนตกกระทบท่อนบนของชายหนุ่มที่มีรูปร่างแข็งแรง หยดน้ำฝนเหมือนผลึกหินไหลลงด้านล่างไม่ขาดสาย จากแผ่นหลังเกลี้ยงเกลา ทอดยาวเข้าไปในขอบกางเกงสีเขียวเข้ม ช่างน่าดึงดูดอย่างสุดขีด
ผิวที่ตอนกลางวันตากแดดจนดำคล้ำไม่ได้ลดความหล่อเหลาบนใบหน้าเลยสักนิด เพราะเขามีใบหน้าที่เพียงพอจะทำให้หญิงสาวล้วนใจเต้น
ไป๋จื่อกลืนน้ำลาย ละสายตาออกจากเรือนร่างเปลือยเปล่าของชายหนุ่มอย่างยากลำบาก
ลุงหูหัวเราะ “หูเฟิง จากวันนี้เป็นต้นไป อาสะใภ้หลานและจื่อเอ๋อร์จะมาพักในเรือนไม้ของสกุลเรา ตอนนี้ฝนตกหนัก จึงให้พวกนางมาหลบฝนก่อน”
หูเฟิงหันหน้ามองไปยังจ้าวหลาน ก่อนจะพยักหน้าให้นาง จากนั้นก็กวาดสายตามองไป๋จื่อ สายตาของเขาไม่ได้รั้งรอนาน ก่อนจะซักเสื้อผ้าของเขาต่อ
ลุงหูกล่าวว่า “พวกเจ้าอย่าไปใส่ใจ ปกติหูเฟิงเขาไม่ค่อยชอบพูดจา ไม่ใช่ว่าไม่ต้อนรับพวกเจ้าหรอกนะ”
จ้าวหลานยิ้ม พลางพยักหน้า “ข้ารู้ดี ครั้งก่อนข้าไปเก็บผักป่า เกือบจะตกจากเขา ก็เป็นหูเฟิงเนี่ยแหละที่ช่วยชีวิตข้าไว้ ข้ายังไม่ได้ขอบคุณเขาเลย”
ลุงหูหัวเราะฮ่าๆ เสียงหนึ่ง “มีเรื่องเช่นนี้ด้วยหรือนี่ ข้าไม่เคย
