้อยไปกว่าพ่อครัวใหญ่ในโรงแรมเก้าดาวเลยนอกจากหม้อ ชาม กระบวย และกะละมังแล้ว ในห้องครัวไม่มีอะไรสักอย่าง แม้แต่ผักก็ไม่เห็นสักต้นนางหาอยู่เนิ่นนาน ในที่สุดก็พบข้าวก้นถังในถังขนาดเล็ก กะจากสายตาแล้ว ข้าวเหล่านี้ปกคลุมเพียงก้นถัง อย่าว่าแต่ได้ข้าวสำหรับสี่คนแล้ว แค่สองคนก็ไม่พอกินแล้ว ไป๋จื่อในความทรงจำไม่เคยได้กินข้าวขาวหอมๆ เลยสักครั้ง ทั้งวันได้กินเพียงน้ำแกงข้าว หรือไม่ก็โจ๊กที่ใสจนไม่รู้จะใสอย่างไรสกุลไป๋มีที่นาห้าหมู่ หากเก็บทั้งหมดเป็นเสบียง เลี้ยงดูทั้งครอบครัวให้กินข้าวก็นับว่าเพียงพอ เพียงแต่สกุลไป๋มีไป๋เสี่ยวเฟิงที่ต้องเรียนหนังสือ
ตอนที่ 12 บุรุษรูปงามน่าดึงดูด
ไป๋จื่อก็ลอดเข้าไปเก็บเสื้อผ้าที่มักจะใส่อยู่บ่อยๆ ออกมาสองสามตัว
หัวหน้าหมู่บ้านรับกะละมังไม้ในมือของหูจ่างหลิน รีบกล่าวว่า “รีบไปเถิด ข้าจะไปส่งพวกเจ้าสองแม่ลูก อีกเดี๋ยวฝนน่าจะตกห่าใหญ่”
จ้าวหลานตอบรับเสียงหนึ่ง แล้วรีบจูงจื่อเอ๋อร์ตามพี่หูและหัวหน้าหมู่บ้านออกจากประตูลานบ้าน
เพิ่งเดินออกไปได้ครึ่งทาง ฝนก็ตกลงมา พวกเขาวิ่งสั้นๆ ไปถึงบ้านของหูจ่างหลิน ก่อนที่หัวหน้าหมู่บ้านพูดว่า “พวกเจ้าสองแม่ลูกหลบฝนอยู่ที่นี่ก่อน อีกเดี๋ยวฝนหยุดแล้วค่อยไปเก็บกวาดบ้าน ผ้าห่มจะได้ไม่เปียกฝน”
จ้าวหลานตอบตกลงเต็มปากเต็มคำทันที ส่วนหัวหน้าหมู่บ้านยืมเสื้อกันฝนของหูจ่างหลิน แล้วฝ่าฝนกลับบ้านไป
หูจ่างหลินนำจ้าวหลานและไป๋จื่อไปนั่งในบ้า
