า “พวกเจ้าอย่าไปใส่ใจ ปกติหูเฟิงเขาไม่ค่อยชอบพูดจา ไม่ใช่ว่าไม่ต้อนรับพวกเจ้าหรอกนะ”จ้าวหลานยิ้ม พลางพยักหน้า “ข้ารู้ดี ครั้งก่อนข้าไปเก็บผักป่า เกือบจะตกจากเขา ก็เป็นหูเฟิงเนี่ยแหละที่ช่วยชีวิตข้าไว้ ข้ายังไม่ได้ขอบคุณเขาเลย”ลุงหูหัวเราะฮ่าๆ เสียงหนึ่ง “มีเรื่องเช่นนี้ด้วยหรือนี่ ข้าไม่เคยได้ยินเขาพูดมาก่อนเลย เช่นนั้นพวกเจ้านั่งสักพักก่อน ข้าจะไปทำอาหารเย็น กินข้าวเย็นเสียที่นี่แล้วค่อยไปพักผ่อนในเรือนไม้แล้วกัน”เมื่อไป๋จื่อได้ยินคำว่าทำอาหาร นางก็ดึงแขนเสื้อกล่าวทันที “ข้าทำเองๆ ข้าขอทำอาหารเย็น ห้องครัวอยู่ที่ไหนหรือเจ้าคะ”ลุงหูรีบโบกมือ “ไม่ต้องๆ เจ้ามีบาดแผลเต็มตัว ไปพักก่อน แผลหายดีแล้วเจ้าค่อยทำ ถึงตอนนั้นข้าไม่ห้ามเจ้าแน่นอน”ไป๋จื่อหาห้องครัวเจอแล้ว นางเดินตรงเข้าไป ก่อนจะพูดโดยที่ไม่หันหน้ากลับไป “แผลข้าไม่ใช่เรื่องใหญ่ เป็นแผลภายนอกบนผิวหนังทั้งนั้น ผ่านไปไม่กี่วันก็หายแล้วเจ้าค่ะ”ลุงหูหันไปมองจ้าวหลาน อีกฝ่ายรู้สึกไม่สบายใจ บุตรสาวบาดเจ็บจนเป็นเช่นนี้ ยังจะแย่งทำอาหารอยู่อีก น่าจะเป็นเพราะรางเกรงใจที่ต้องกินข้าวในบ้านของคนอื่นเปล่าๆ ปลี้ๆ “นางอยากทำก็ให้นางทำเถิด เพียงแต่ฝีมือไม่ได้เรื่องอยู่บ้าง อีกเดี๋ยวคงต้องขอท่านให้อภัยด้วย”ฝีมือทำอาหารของนางแย่มากหรือ?ไป๋จื่อลอบหัวเราะ ที่ฝีมือแย่คือไป๋จื่อคนก่อนต่างหาก ไป๋จื่อในตอนนี้เป็นคนมีเสน่ห์ปลายจวัก เรื่องการทำอาหารไม่ได้ด
