าวิ่งสั้นๆ ไปถึงบ้านของหูจ่างหลิน ก่อนที่หัวหน้าหมู่บ้านพูดว่า “พวกเจ้าสองแม่ลูกหลบฝนอยู่ที่นี่ก่อน อีกเดี๋ยวฝนหยุดแล้วค่อยไปเก็บกวาดบ้าน ผ้าห่มจะได้ไม่เปียกฝน”จ้าวหลานตอบตกลงเต็มปากเต็มคำทันที ส่วนหัวหน้าหมู่บ้านยืมเสื้อกันฝนของหูจ่างหลิน แล้วฝ่าฝนกลับบ้านไปหูจ่างหลินนำจ้าวหลานและไป๋จื่อไปนั่งในบ้าน แต่ก้นยังไม่ทันจะได้หย่อนลง ก็ได้ยินเสียงคล้ายกับมีบางอย่างเคลื่อนไหวดังมาจากด้านหลังลานบ้าน พวกนางจึงรีบตามเจ้าบ้านไปตรวจดูที่แท้เป็นหูเฟิงที่เพิ่งกลับมาจากที่ดิน เขากำลังนั่งเปลือยท่อนบนอยู่ใต้ชายคาลานบ้านด้านหลัง ซักเสื้อผ้าที่เปียกเหงื่อจนชุ่มอยู่หยดน้ำฝนตกกระทบท่อนบนของชายหนุ่มที่มีรูปร่างแข็งแรง หยดน้ำฝนเหมือนผลึกหินไหลลงด้านล่างไม่ขาดสาย จากแผ่นหลังเกลี้ยงเกลา ทอดยาวเข้าไปในขอบกางเกงสีเขียวเข้ม ช่างน่าดึงดูดอย่างสุดขีดผิวที่ตอนกลางวันตากแดดจนดำคล้ำไม่ได้ลดความหล่อเหลาบนใบหน้าเลยสักนิด เพราะเขามีใบหน้าที่เพียงพอจะทำให้หญิงสาวล้วนใจเต้นไป๋จื่อกลืนน้ำลาย ละสายตาออกจากเรือนร่างเปลือยเปล่าของชายหนุ่มอย่างยากลำบากลุงหูหัวเราะ “หูเฟิง จากวันนี้เป็นต้นไป อาสะใภ้หลานและจื่อเอ๋อร์จะมาพักในเรือนไม้ของสกุลเรา ตอนนี้ฝนตกหนัก จึงให้พวกนางมาหลบฝนก่อน”หูเฟิงหันหน้ามองไปยังจ้าวหลาน ก่อนจะพยักหน้าให้นาง จากนั้นก็กวาดสายตามองไป๋จื่อ สายตาของเขาไม่ได้รั้งรอนาน ก่อนจะซักเสื้อผ้าของเขาต่อลุงหูกล่าวว่
