่ที่นั่นสักสองสามวันไม่ดีกว่าหรือ”
ครั้นหัวหน้าหมู่บ้านได้ยิน เขาก็รีบโน้มน้าว “ความคิดนี้ดีนัก ข้ารู้จักเรือนนั้น เป็นเรือนไม้หลังหนึ่ง อย่างน้อยก็ป้องลมกันฝนได้ อีกอย่างมือของเจ้าก็บาดเจ็บ ไป๋จื่อก็มีแผลทั่วทั้วตัว หากพานางไปนอนที่ชื้นแฉะ คงจะไม่ดีกับอาการบาดเจ็บของพวกเจ้าอย่างยิ่ง”
จ้าวหลานมองเรือนใหญ่ ประตูปิดสนิท ตามสัญชาตญาณของนาง พวกเขาลงกลอนจากด้านในแล้วแน่นอน วันนี้ถึงแม้นางจะพาจื่อเอ๋อร์ไปนอนพื้นชื้นแฉะในห้องโถงก็คงจะไม่เหมาะสม
นางมองจื่อเอ๋อร์อีก ตนเองน่ะช่างเถิด ทว่าบุตรสาวมีบาดแผลเต็มตัว จะทนลมแรงฝนหนาวเย็นทั้งคืนได้อย่างไรกัน
ในที่สุดนางก็กัดฟัน พลางพยักหน้า “พี่หู ข้าขอขอบคุณท่าน”
หูจ่างหลินโบกมือด้วยความเบิกบาน “มีอะไรต้องขอบคุณกันเล่า แค่บ้านเก่าว่างๆ เท่านั้น พวกเจ้ารอเดี๋ยว ข้าจะไปช่วยพวกเจ้านำผ้าห่มฝ้ายมา ในเรือนข้ามีเหลือเฟือทีเดียว” เขาพูดแล้วก็รีบร้อนไปหอบผ้าห่มฝ้ายผืนบางเต็มเตียงออกมา รวมถึงกะละมังไม้เก่าสองใบ
……….
ตอนที่ 12 บุรุษรูปงามน่าดึงดูดไป๋จื่อก็ลอดเข้าไปเก็บเสื้อผ้าที่มักจะใส่อยู่บ่อยๆ ออกมาสองสามตัวหัวหน้าหมู่บ้านรับกะละมังไม้ในมือของหูจ่างหลิน รีบกล่าวว่า “รีบไปเถิด ข้าจะไปส่งพวกเจ้าสองแม่ลูก อีกเดี๋ยวฝนน่าจะตกห่าใหญ่”จ้าวหลานตอบรับเสียงหนึ่ง แล้วรีบจูงจื่อเอ๋อร์ตามพี่หูและหัวหน้าหมู่บ้านออกจากประตูลานบ้านเพิ่งเดินออกไปได้ครึ่งทาง ฝนก็ตกลงมา พวกเข
