กสาวของข้าเล่า นางไปที่ไหนแล้ว”“ท่านแม่ ข้าอยู่นี่” นางยืนอยู่ข้างหลังจ้าวซื่อ มองเงาหลังที่ดูกระวนกระวายนั้น ในใจรู้สึกขมขื่นนักในยุคปัจุบัน พ่อกับแม่ของนางแยกทางกันตั้งแต่ตอนที่นางยังเด็ก ทั้งคู่ต่างก็แต่งงานใหม่ นางกลายเป็นเด็กที่ไม่มีใครต้องการ หลังจากนั้นนางก็เติบโตในบ้านเด็กกำพร้าตั้งแต่เด็ก แต่ไหนแต่ไรไม่เคยสัมผัสความรู้สึกที่ได้รับการเป็นห่วงและใส่ใจจากพ่อแม่ ความรู้สึกเช่นนี้…ดีเหลือเกินจ้าวซื่อรีบลุกขึ้น เมื่อเห็นลูกสาวตัวเป็นๆ ยืนอยู่เบื้องหน้า นางก็ทั้งร้องไห้ ทั้งยิ้ม ใช้มือข้างที่ไม่ได้รับบาดเจ็บหยิกตัวเองอย่างแรงครั้งหนึ่ง จนกระทั่งผิวหนังตรงนั้นม่วงแล้วถึงจะปล่อยมือ “เจ็บ ไม่ได้ฝันไป ข้าไม่ได้ฝัน ลูกสาวของข้ายังไม่ตาย ลูกสาวของข้ายังมีชีวิตอยู่”นางอยากโอบบุตรสาวมาไว้ในอ้อมกอด ทว่าก็กลัวจะถูกบาดแผลบนตัวเข้า จึงทำได้เพียงคว้ามือของบุตรสาวไว้แน่นไม่ยอมปล่อย น้ำตาหยดลงมาไม่ขาดสาย “จื่อเอ๋อร์ แม่ไม่ดีเอง แม่ไร้ประโยชน์ แม่ปกป้องเจ้าไว้ไม่ได้ ทำให้เจ้าต้องถูกรังแก”ไป๋จื่อส่ายหน้า พลางมองจ้าวซื่อที่กำลังเปิดเผยความรู้สึกที่แท้จริง นัยน์ตาของนางก็แดงขึ้นมาเช่นกัน “ข้าไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ข้าไม่เป็นไรแล้ว”หญิงชราที่เห็นเหตุการณ์อยู่ข้างๆ รีบเรียกหมอลู่ “เห็นเช่นนี้ดูท่าจะไม่เป็นไรแล้ว ไม่ต้องรักษาแผลแล้ว เจ้ากลับไปได้เลย!”“เช่นนั้นไม่ได้!” ไหนเลยหมอลู่จะยอมปล่อยแม่เฒ่าผู้นี้ไป “
