หมุนกายจะไป ทว่าไป๋จื่อรีบร้อนเข้ามาขวางเขาไว้ “ท่านหมอลู่ มือของแม่ข้าหักแล้ว ท่านพันแผลให้นางก่อนค่อยไปได้หรือไม่”
หมอลู่ตะลึงงัน มือหักหรือ? เมื่อครู่เขาไม่เห็นรู้เลย
เขาหันกลับไปนั่งยองๆ ลงข้างกายของจ้าวซื่อ แล้วตรวจมือทั้งสองข้างของนาง มือข้างขวาบวมตุ่ย มีรอยแผลอย่างชัดเจน บาดแผลนี้เมื่อครู่เขาเห็นแล้ว คิดว่าเหมือนบาดแผลส่วนอื่นบนร่างกาย จึงไม่ได้ตรวจดูอย่างละเอียด คิดไม่ถึงว่ากระดูกจะหักจริงๆ น่าแปลกนัก จื่อยาโถวรู้จักกระดูกหักได้อย่างไรกัน?
หลังจากหันกลับไปหยิบผ้าพันแผลและไม้ดามในกระเป๋ายาแล้ว เขาก็กวาดสายตาเย็นชามองสตรีสูงวัยและหลิวซื่อ “พวกท่านลงมือเกินไปจริงๆ โชคดีที่บาดแผลนี้อยู่บนมือ หากเป็นที่หัวเข้าล่ะก็ คาดว่าพวกท่านตอนนี้คงเข้าไปอยู่ในคุกแล้ว”
……….
ตอนที่ 6 ลูกสาวข้ายังมีชีวิตอยู่พูดถึงเรื่องนี้ หญิงชราและหลิวซื่อต่างหวาดกลัวอย่างยิ่ง ก่อนหน้านี้นางเด็กไป๋จื่อก็แกล้งตายไปแล้วรอบหนึ่ง ทำเอาพวกนางตกอกตกใจยกใหญ่ขณะที่ท่านหมอลู่ดามแขนให้จ้าวซื่อ ไป๋จื่อก็คอยช่วยอยู่ข้างๆ ท่าทางคล่องแคล่วยิ่งนัก หมอลู่เห็นแล้วก็แอบประหลาดใจ เด็กสาวผู้นี้ดูมีทีท่าชำนาญนัก ไม่เหมือนเพิ่งเคยทำเรื่องเช่นนี้เป็นครั้งแรก นี่เป็นแค่เรื่องบังเอิญหรอกหรือเพิ่งพันแผลเสร็จ จ้าวซื่อก็สะลึมสะลือตื่นขึ้นมา ครั้นนางเหลือบเห็นบนเสื่อกกข้างๆ ว่างเปล่า ก็ไม่สนใจความเจ็บปวดบนบาดแผล รีบตะกายลุกขึ้นทันที “ลู
