นหลิวซื่อไปข้างหน้า ร้องว่า “เป็นนาง นางบอกว่าต้องการขายเจ้า จะได้นำสิบสองตำลึงเงินนี้ให้ต้าเป่าใช้แต่งงาน ไม่เกี่ยวกับข้า ไม่เกี่ยวกับข้า”
ไป๋จื่อชำเลืองมองพวกนางครั้งหนึ่ง สายตาของนางเย็นชาเป็นอย่างยิ่ง คนเช่นนี้แย่ยิ่งกว่าหมูหรือสุนัขเสียอีก
เดิมทีนางปวดหัว ผนวกกับบาดแผลทั่วร่างกาย ทีแรกจึงคิดจะหลับตาแกล้งตายสักพัก ทว่าได้ยินสิ่งที่พวกนางเพิ่งพูดเมื่อครู่แล้ว นางก็อดรนทนไม่ไหว กัดฟันลุกขึ้นมาเช่นนี้
นางคร้านจะพูดจาไร้สาระกับพวกนาง จึงเข้าไปตรวจดูอาการบาดเจ็บของจ้าวซื่อโดยตรง กระดูกไหล่ขวาแตก ท้ายทอยบวมปูด ผิวหนังแตกจนมีเลือดไหลจำนวนหนึ่ง บาดแผลไม่สาหัส เพียงแค่สลบไปชั่วคราวเท่านั้น ไม่นานก็คงฟื้นขึ้นมา
ขณะนี้หัวหน้าหมู่บ้านเบียดฝูงชนข้างนอกเข้ามา เขาเห็นไป๋จื่อยังมีชีวิตอยู่ ทว่ามีบาดแผลเต็มตัว ทั้งบวม ทั้งช้ำ ไม่ต้องกล่าวเลยว่าน่าเวทนาเพียงใด
จ้าวซื่อเป็นลมสลบอยู่บนพื้น ข้างกายมีไม้สำหรับทุบผ้าวางอยู่
“เกิดเรื่องอะไรขึ้น ผู้ใดเป็นคนทำ”
——————————
[1] ซื่อ (氏) หมายถึง นามสกุล ใช้เรียกผู้หญิงสมัยก่อนที่แต่งงานแล้ว โดยจะเรียกต่อกับนามสกุลเดิม
[1] ซื่อ (氏) หมายถึง นามสกุล ใช้เรียกผู้หญิงสมัยก่อนที่แต่งงานแล้ว โดยจะเรียกต่อกับนามสกุลเดิม
