เราก็ถูกพวกมันห้อมล้อมจนแทบหาทางหนีไม่เจอ
ส่วนเหลียงโหย่วชี ตอนนี้ไม่เห็นแม้แต่เงา ดูเหมือนเขาจะเห็นตั๊กแตนพวกนี้แล้วตกใจจนเผ่นหนีไปแล้ว…
ฝูงตั๊กแตนยังคงไล่ตามพวกเราอย่างไม่ลดละ พวกมันเกาะตามตัวพวกเรา แล้วเริ่มกัดกิน แม้แต่เสื้อผ้าก็ไม่ละเว้น
ที่สำคัญ พวกเราไม่รู้เลยว่าตั๊กแตนพวกนี้มีพิษหรือไม่
ด้วยจำนวนที่มากมายมหาศาล พวกเราปัดป้องไม่ทัน และถูกกัดเพียงครั้งเดียวก็รู้สึกเจ็บปวดสุดขีด
โชคดีที่บริเวณนี้เต็มไปด้วยหญ้าแห้ง ผมจึงไม่ลังเลเลยที่จะหยิบยันต์สีเหลืองออกมา อัดพลังปราณ และสะบัดมือออกไปทันที
เสียง ‘ฟู่’ ดังขึ้น ขณะที่ยันต์เผาไหม้ และถูกโยนลงไปบนกองหญ้าแห้งที่อยู่ข้างๆ
ผมตั้งใจจะจุดไฟเผาหญ้าแห้งรอบๆ เพื่อให้เกิดเปลวเพลิงขนาดใหญ่ เผาฆ่าแมลงพวกนี้ให้หมด
เม่าจิ้งเองก็สะบัดยันต์ออกไปหลายแผ่น
ทันทีที่ยันต์ตกลงกลางฝูงตั๊กแตน เขาก็เปล่งเสียงร่ายคาถา ” จักรพรรดิแห่งสรรพสิ่ง จงสำแดงฤทธิ์!”
“ปังๆๆ!” ยันต์ระเบิดพร้อมกัน พลังของยันต์ทำให้ตั๊กแตนตายไปกว่าครึ่งในทันที
แต่ถึงอย่างนั้น จำนวนของพวกมันก็ยังคงมากมาย ตายไปหนึ่งกลุ่มก็มีกลุ่มใหม่โผล่มาแทน
ยังคงมีตั๊กแตนไต่ออกมาไม่หยุด
ที่แย่ที่สุดคือ พวกมันม
