ีเป้าหมายชัดเจน นั่นคือพวกเราสามคน ไม่ว่าเราจะวิ่งไปทางไหน พวกมันก็ยังตามกัดไม่เลิก
ดูเหมือนพวกมันจะไม่หยุดจนกว่าจะกินพวกเราจนหมด!
เมื่อเห็นว่าหนีไปแบบนี้ไม่ไหว ผมก็ตะโกนบอกพวกเขา “ทางนี้! ไปหลบหลังแนวไฟ! ใช้ไฟเผาพวกมันซะ!”
ผมหยิบร่มปรภพขึ้นมา ใช้มันปัดป้องแมลงพวกนี้ ขณะเดียวกันก็ส่งสัญญาณให้เม่าจิ้งและพานหลิงถอยไปยังแนวไฟ
แมลงพวกนี้มีจำนวนมากก็จริง แต่พวกมันแพ้ไฟ ทันทีที่สัมผัสกับเปลวเพลิง พวกมันจะถูกเผาตาย
พวกเราสามคนเคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว พุ่งตรงไปยังแนวไฟ
พืชพรรณบริเวณนี้แห้งเหี่ยวจากพลังอาฆาตอยู่แล้ว จึงทำให้ไฟลุกลามได้ง่าย เมื่อผมจุดไฟ มันจึงกลายเป็นกองไฟขนาดเล็กอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ลุกลามไปทั่วพื้นที่หลุมศพ ตั๊กแตนที่พยายามบินเข้ามาหาพวกเราถูกเผาตายไปเป็นจำนวนมาก
กลิ่นเหม็นไหม้ของซากตั๊กแตนกระจายไปทั่ว…
ผมไม่เชื่อหรอกว่าตั๊กแตนจากหลุมศพสามแห่งนี้จะไม่มีวันหมด!
ผมใช้ร่มปรภพบังไว้ด้านหน้า เม่าจิ้งและพานหลิงคอยขว้างยันต์ออกไปเป็นระยะ บางครั้งพวกเราก็หยิบหญ้าแห้งที่ติดไฟขึ้นมาเผาตั๊กแตนที่บินเข้ามาใกล้!
ตั๊กแตนทยอยตายต่อหน้าพวกเรามากขึ้นเรื่อยๆ
แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง ก็ยังเห็นพวกมั
