นบินว่อนเต็มท้องฟ้า เสียงกระพือปีกดังระงมไปทั่ว
ตั๊กแตนจำนวนมากยังคงไต่ตามร่างกายของพวกเรา กัดกินทั้งผิวหนังและเสื้อผ้าไม่หยุด
พวกมันมีมากเกินไปจนกำจัดไม่ไหว
ก่อนมาที่นี่ ผมคิดไว้หลายสถานการณ์ แต่ไม่เคยคิดเลยว่าจะมีตั๊กแตนออกมาจากหลุมศพมากมายขนาดนี้
ไฟยิ่งลุกลามหนักขึ้น ลมร้อนแผดเผาจนใบหน้าของพวกเราแดงก่ำ
ตั๊กแตนถูกเผาตายไปนับไม่ถ้วน เปลวไฟโหมล้อมสามหลุมศพอาฆาตกลายเป็นวงไฟขนาดใหญ่ ควันดำลอยพวยพุ่ง มองเห็นได้จากที่ไกล
พวกเราใช้แนวไฟเป็นที่กำบัง คอยเปลี่ยนตำแหน่งไปเรื่อยๆ ทั้งยังโจมตีด้วยไฟและยันต์
ผ่านไปยี่สิบนาที ในที่สุดจำนวนตั๊กแตนก็เริ่มลดลงอย่างเห็นได้ชัด
แม้หลุมศพอาฆาตจะร้ายกาจเพียงใด ต่อให้มันสร้างตั๊กแตนออกมามากมาย แต่ก็ย่อมมีจุดสิ้นสุด
“อีกไม่นานแล้ว อดทนอีกหน่อย ตั๊กแตนใกล้จะตายหมดแล้ว!” ผมพูดด้วยความดีใจ
เม่าจิ้งและพานหลิงพยักหน้ารับคำ
ตอนนี้ ทั้งสองคนถือไม้ที่กำลังลุกไหม้ และฟาดใส่ฝูงตั๊กแตนอย่างต่อเนื่อง
เสียง “ฟู่ๆ” ของเปลวไฟดังสลับกับควันไฟที่ทำให้พวกเราน้ำตาไหลพราก
ซากตั๊กแตนกองทับถมเป็นชั้นๆ เดินไปไหนก็เหยียบซากมันจนของเหลวภายในพุ่งกระจาย
หลังจากต่อสู้กันไปอีกประมาณสิบกว่านาที พุ่ม
