ขยายออกไปกว่ายี่สิบเมตร มีแมลงสาบและตะขาบเลื้อยออกมาจากรอยแยกอย่างไม่ขาดสาย…
มองไปทั่วทั้งพื้นดิน มีแมลงไต่ยั้วเยี้ยเต็มไปหมด
พวกเราต้องรีบถอยห่างออกมายืนดูอยู่ไกลๆ จนกระทั่งแมลงเหล่านี้ถูกแดดเผาจนตัวระเบิดหมด พวกเราจึงค่อยโล่งใจขึ้น
“เคราะห์ดอกท้อร้ายถูกทำลายแล้วใช่ไหม” ผมเอ่ยถาม
เม่าจิ้งพยักหน้า “เส้นพลังถูกตัดไปแล้ว ฮวงจุ้ยของที่นี่ก็พังทลายลง หลุมศพอาฆาตทั้งสามนี้จะไม่สามารถดูดซับพลังจากเส้นปราณได้อีกต่อไป พวกเธอจะไม่ได้รับการหล่อเลี้ยงจากพลังอาฆาตอีกแล้ว”
“งั้นก็ดี! รอให้แมลงพวกนี้ตายหมดก่อน แล้วค่อยโปรยขี้เถ้า!”
ผมหันไปมองสามหลุมศพอาฆาต
หลุมศพทั้งสามเงียบสงัด แต่กลับให้ความรู้สึกกดดันอย่างมหาศาล ต้นไม้และหญ้ารอบๆ ยังคงไหวเอนไปมาตามแรงลมดัง “ฮือๆ”
ผ่านไปสิบนาที เมื่อพานหลิงเห็นว่าไม่มีแมลงเลื้อยออกมาอีกจึงถามขึ้น “ตอนนี้น่าจะปลอดภัยแล้วใช่ไหม เริ่มได้เลย! ฉันจะโปรยขี้เถ้าที่หลุมนี้”
“โอเค งั้นฉันจะจัดการหลุมศพตรงกลาง” ผมเลือกสุสานที่ตัวเองจะโปรยขี้เถ้าเช่นกัน
เม่าจิ้งพยักหน้าให้เรา จากนั้นพวกเราก็แบ่งปูนขาวและชาดให้พอดี แล้วเดินตรงไปยังหลุมศพทั้งสาม
ด้วยบทเรียนจากก่อนหน้า คราวนี้พวกเรา
