ร่างเลือนหายไปในความมืด
กลุ่มควันดำที่พวกมันพ่นออกมายังคงฟุ้งกระจายอยู่ในห้อง กำแพงและเพดานใกล้หน้าต่าง ถูกกัดกร่อนจนกลายเป็นสีดำปี๋
พวกเราไม่กล้าเข้าใกล้หน้าต่าง ต้องรอให้ควันดำจางหายไปก่อน
เมื่อเวลาผ่านไป ควันดำค่อยๆ สลายไปจนหมดสิ้น พวกเราจึงเดินเข้าไปที่หน้าต่าง
พานหลิงมองสำรวจรอบๆ อย่างละเอียด จากนั้นก็ยืนยันว่าด้านนอกมืดสนิท ไม่มีเงาของวิญญาณอาฆาตหลงเหลืออีกแล้ว พวกมันจากไปแล้วจริงๆ
พวกเราถึงได้ถอนหายใจโล่งอก
แม้การซุ่มโจมตีครั้งนี้จะไม่สามารถกำจัดพวกมันได้ แต่ก็สร้างบาดแผลให้พวกมันซึ่งถือเป็นผลลัพธ์ที่น่าพอใจ และเป็นการปูทางที่ดีสำหรับการทำลายหลุมศพของพวกมันในวันพรุ่งนี้
ผมทอดสายตาออกไปนอกหน้าต่าง ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วกล่าวว่า “ในที่สุดก็ปลอดภัยแล้ว”
“น่าเสียดายที่เมื่อกี้ไม่สามารถฆ่าพวกมันได้สักตัว” เม่าจิ้งพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา
พานหลิงพยักหน้าเห็นด้วย ก่อนจะกล่าวว่า “พลังของวิญญาณอาฆาตสี่ตนนี้ไม่ใช่เล่นๆ แม้เราจะฆ่าพวกมันไม่ได้ในคืนนี้ แต่เราก็ทำให้พวกมันบาดเจ็บได้ เมื่อเราทำลายหลุมศพของพวกมันในวันพรุ่งนี้ พวกมันจะหมดหนทางต่อต้านเราอีกต่อไป”
เม่าจิ้งไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่พยัก
