ก็แสยะยิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้ารับแผนเงียบๆ
เมื่อแผนพร้อมดำเนินการ ผมเป็นคนแรกที่เดินไปปิดประตูอย่างรวดเร็ว จากนั้นใช้นิ้วกรีดสร้างบาดแผลก่อนจะวาดยันต์ลงไปบนประตู เพื่อป้องกันไม่ให้พวกมันเข้ามาทางนี้
เม่าจิ้งและพานหลิงเริ่มแสดงละครทันที
“เฮ้อ ในที่สุดพวกมันก็ไป!”
“ใช่! พวกมันไปสักที!” ขณะพูด มือของพวกเขาก็กำกระบี่ไม้ท้อแน่น เตรียมพร้อมเต็มที่
เมื่อผมวาดยันต์เสร็จ ผมรีบกลับมารวมกลุ่มกับพวกเขา จากนั้นพวกเราก็เดินเข้าไปใกล้หน้าต่าง พร้อมเข้าประจำตำแหน่งของตัวเอง
เวลาตีสี่ นอกจากเสียงไก่ขันเป็นระยะแล้ว ภายนอกยังคงมืดสนิท
ผมเอียงศีรษะเล็กน้อย ก่อนจะพูดกับเหลียงโหย่วชีที่ซ่อนตัวอยู่ใต้เตียง “คุณเหลียง ออกมาได้แล้ว”
“อะ…อะ! ได้ๆ!” เหลียงโหย่วชีตอบ ก่อนจะเริ่มคลานออกมา
ในขณะนั้นเอง ผมรู้สึกได้ถึงพลังอาฆาตที่แทรกซึมเข้ามาทางหน้าต่าง ร่างกายของผมตึงเครียดขึ้นมาทันที
เม่าจิ้งและพานหลิงที่ซ่อนตัวอยู่ข้างหน้าต่างตื่นตัวเช่นกัน พวกเขายกกระบี่ไม้ท้อขึ้นสูง จากนั้นจึงเปล่งเสียงออกมา “ใช่เลย! ตอนนี้ปลอดภัยแล้ว ในที่สุดก็ผ่อนคลายได้สักที”
“ใช่…!”
ทันทีที่คำพูดของพวกเขาสิ้นสุดลง พลังอาฆาตจากภายนอกปะทุขึ้นม
