นทั่วร่างผมลุกชัน
วิญญาณหญิงท้องโตที่ยืนข้างๆ เอ่ยขึ้นว่า “ถ้าฉันกินพวกแกเข้าไป ลูกในท้องฉันคงจะเลิกดิ้นสักทีสินะ…” พูดจบ เธอก็ก้าวมาข้างหน้าหนึ่งก้าว
ทันทีที่เธอก้าวออกมา พลังอาฆาตอันหนาวเหน็บพุ่งทะลักออกมาเป็นระลอก ความกดดันหนักอึ้งปกคลุมไปทั่วห้อง ทำให้รู้สึกอึดอัดราวกับถูกบดขยี้
หัวใจของพวกเราสั่นไหวอย่างรุนแรง พวกเราสามคนรีบยกอาวุธขึ้นตั้งรับทันที
แต่ในพริบตาเดียวที่พวกเรายกอาวุธขึ้น วิญญาณหญิงทั้งสามก็แผดเสียงกรีดร้องออกมา
“วี้ดดด!”
“พวกแกเป็นของฉัน!”
“ได้เวลากินแล้ว!”
พวกเธอพุ่งเข้ามาหาเราอย่างรวดเร็ว
ผมรีบรวบรวมพลังปราณ ยกกระบี่กระดูกปลาขึ้นป้องกัน เม่าจิ้งและพานหลิงก็ทำเช่นเดียวกัน
“ปังๆๆ!” กรงเล็บของพวกเธอฟาดลงมาปะทะกับอาวุธของพวกเราอย่างจัง
พลังอาฆาตอันมหาศาลซัดกระแทกเข้าใส่ แรงปะทะรุนแรงจนฝ่ามือของพวกเราชาไปหมด
พวกเราถูกกระแทกจนถอยหลังไปสองก้าว ดูเหมือนว่า…ในด้านพลัง พวกเรายังเป็นรองอยู่เล็กน้อย
เม่าจิ้งกับพานหลิงพูดถูกจริงๆ หากต้องปะทะกันโดยตรง พวกเราสามคนคงเสียเปรียบแน่นอน แต่ตอนนี้เราเพียงแค่ต้องถ่วงเวลาอีกไม่กี่นาทีเท่านั้น ดังนั้นเรื่องนี้ไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร
เมื่อ
