ลาง มือซ้ายถือร่ม มือขวาถือกระบี่ คอยใช้ร่มปรภพเป็นเกราะป้องกัน
พานหลิงยืนอยู่ทางซ้ายของผม ส่วนเม่าจิ้งยืนอยู่ทางขวา
ข้างหลังพวกเราคือเตียง และใต้เตียงยังมีเหลียงโหย่วชีซ่อนตัวอยู่
วิญญาณอาฆาตทั้งสี่คำรามต่ำ ก่อนพุ่งเข้าหาพวกเราอย่างดุร้าย
ผมรีบกางร่มปรภพป้องกันด้านหน้า แต่พวกมันกลับเคลื่อนไหวรวดเร็วและพลิ้วไหวอย่างมาก
บางครั้งพุ่งซ้าย บางครั้งโฉบขวา บางทีก็พุ่งขึ้นสูง บางทีก็จู่โจมจากเบื้องล่าง ทำให้ยากที่จะคาดเดาทิศทางการโจมตีของพวกมันได้อย่างแม่นยำ
พวกเราไม่กล้าโจมตีกลับ ทำได้เพียงอาศัยร่มปรภพของผมเป็นโล่ และตั้งรับอย่างเหนียวแน่น
เสียงคร่ำครวญของพวกมันดังระงมทั่วห้อง ร่างของพวกมันค่อยๆ เลือนรางไปมา กรงเล็บของพวกมันหวดฟาดไม่หยุด เสียงปะทะ “ปังๆๆ!” ดังก้อง
พลังอาฆาตคล้ายเกลียวคลื่นที่ซัดสาดพุ่งเข้ามาอย่างไม่หยุดยั้ง ทั้งห้องถูกปกคลุมด้วยพลังอาฆาตหนักอึ้ง
แต่พวกเรายังคงรักษารูปขบวนเดิมเอาไว้ ต่อกรกับการโจมตีทุกระลอกได้อย่างมั่นคง
แม้แขนของพวกเราจะชาจนปวดไปหมด แต่พวกเราก็ไม่มีใครแยกจากกัน
วิญญาณอาฆาตทั้งสี่เริ่มหงุดหงิด พวกมันเห็นชัดเจนว่าเหลียงโหย่วชีอยู่ข้างหลังพวกเรา แถมพวกมันยังมี
