หลิงเริ่มดึงเส้นผมและเล็บของเหลียงโหย่วชี ส่วนผมหยิบพู่กันและหมึกขึ้นมา เริ่มเขียนยันต์ตัวแทนบนกระดาษยันต์สีเหลือง
ครั้งหนึ่ง อาจารย์เคยใช้ยันต์นี้เพื่อช่วยผมรับพรจากวิญญาณจมน้ำในมหาวิทยาลัย และยังใช้กระต่ายเป็นตัวแทนให้ผมเพื่อรับเคราะห์แทนในตึกเก้าศพ
คิดไปคิดมา มันก็ผ่านมาหลายเดือนแล้ว ตอนนั้นผมยังเป็นเพียงนักศึกษาแพทย์ธรรมดา แต่ตอนนี้ผมได้กลายเป็นนักพรตมือใหม่ สามารถใช้อาคมนี้ได้ด้วยตัวเอง
ผมหยิบพู่กันจุ่มชาด แต่ยังไม่รีบลงมือเขียนทันที เพราะการเขียนยันต์และการร่ายอาคมต้องใช้ใจนิ่ง ใจจริง ใจสื่อ
ผมปล่อยให้ตัวเองเข้าสู่สภาวะนั้นก่อน สุดท้ายก็เริ่มท่องคาถาเบาๆ
“ฟ้ากลมดินเหลี่ยม กฎบัญญัติเก้าประการ ข้าจรดพู่กันลง บรรดาภูตผีจงหลบเร้น”
ขณะที่ผมท่องคาถา ปลายพู่กันก็ตวัดลงบนกระดาษอย่างรวดเร็ว ตั้งแต่หัวยันต์ไปจนถึงหางยันต์ในเส้นเดียว
ยันต์ตัวแทนถูกวาดออกมาในพริบตา
แต่ผมไม่ได้หยุดแค่นั้น ผมเขียนต่อไปเรื่อยๆ จนกระทั่งได้ยันต์ตัวแทนทั้งหมดห้าแผ่น
แต่ละแผ่นล้วนสำเร็จในครั้งเดียว
ผมอดสงสัยไม่ได้…ทำไมยันต์พื้นฐานง่ายๆ แบบนี้ เม่าจิ้งกับพานหลิงถึงบอกว่ายาก?
ถ้ามันยากจริง พวกเขาอาจจะหมายถึงอาค
