นฉันอีกเลย
“ฉันจะเผากระดาษเงินกระดาษทองและจุดธูปให้พวกเธอ…จะให้ผู้เชี่ยวชาญช่วยส่งพวกเธอไปสู่สุคติ พวกเธอ…พวกเธอไปพักผ่อนให้สงบเถอะ! ชาตินี้…ชาตินี้ฉัน… ฉันเป็นฝ่ายผิดเองที่ทำให้พวกเธอต้องตาย ฉันจะเผาเงินกระดาษให้เยอะๆ ขอให้พวกเธอไปสู่สุคติเถอะนะ….” พูดจบน้ำตาของเหลียงโหย่วชีก็ไหลออกมา
เขาทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้น กำธูปสามดอกในมือแน่น ก่อนจะก้มกราบภรรยาที่กลายเป็นวิญญาณอาฆาตทั้งสาม
ด้านนอกพลันเงียบสนิท
เสียงเคาะประตูที่ดังต่อเนื่องหยุดลงทันที ความเงียบงันแผ่ปกคลุมทั่วบริเวณราวกับว่าพวกเธอไม่เคยอยู่ตรงนั้นมาก่อน
พวกเราทุกคนจ้องมองไปที่เหลียงโหย่วชีนิ่ง ไม่มีใครกล้าขยับตัว วินาทีแล้ววินาทีเล่าค่อยๆ ผ่านไป
เหลียงโหย่วชีไหว้คำนับอยู่นานถึงหนึ่งนาที ด้านนอกก็เงียบสงัดเป็นเวลาหนึ่งนาทีเช่นกัน
เม่าจิ้งหรี่ตากล่าวขึ้นว่า “หรือว่าจะสามารถส่งพวกเธอไปได้จริงๆ?”
พานหลิงเองก็ตาเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ “พลังอาฆาตกำลังจางหายไป…พวกเราอาจจะส่งพวกเธอไปได้จริงๆ”
ทั้งเม่าจิ้งและพานหลิงต่างเผยสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย
ตอนแรกผมเองก็ตกใจเช่นกัน เพราะพลังอาฆาตของพวกเธอรุนแรงมาก
มันจะเป็นไปได้จริงหรือที่จะส่งพวก
