ฉัน! เปิดเถอะ!”
“โหย่วชี ฉันกินอิ่มแล้ว ฉันอยากกลับเข้าไปนอน…ฉันอยากนอน…”
“พี่เหลียง รีบให้ฉันเข้าไปเถอะ ฉันคิดถึงคุณแทบแย่แล้ว!”
วิญญาณทั้งสามตนพูดต่อกันทีละประโยค แต่ละคำพูดล้วนเย็นเยียบไร้ซึ่งอารมณ์ ทุกคำที่ได้ยินทำให้หัวใจของคนฟังเย็นเฉียบจนหนาวสะท้าน
ไม่แปลกใจเลยที่เหลียงโหย่วชีจะตัวสั่นขนาดนี้ ไม่เพียงแค่นั้น เสียงเคาะประตูยิ่งดังขึ้นเรื่อยๆ
ตอนนี้มันไม่ใช่แค่การเคาะประตูอีกแล้ว แต่เหมือนกับพวกเธอกำลังทุบประตูอยู่
เหลียงโหย่วชีทำได้เพียงรวบรวมความกล้า เดินไปยังหน้าประตู
“ต้าหรง… เสี่ยว…เสี่ยวฟาง ฮวาฮวา พวกเธออย่าเคาะเลย…”
“ที่รัก! เปิดประตู!”
“โหย่วชี! เปิด!”
“พี่เหลียง! ให้ฉันเข้าไปในบ้าน!”
เสียงของวิญญาณทั้งสามตนยังคงแหบพร่าและเย็นเยียบ เมื่อได้ยินเสียงของเหลียงโหย่วชี พวกเธอก็ตอบกลับมา ทำให้คนฟังรู้สึกขนลุกไปทั้งตัว
พวกเธอเต็มไปด้วยพลังอาฆาต ต่างร้อนรนและกระวนกระวาย อยากเข้ามาในบ้านให้ได้
เหลียงโหย่วชีบีบจับธูปในมือ หายใจหอบแรงก่อนจะพูดขึ้นว่า “ภรรยาของฉัน…คนกับผีเดินคนละเส้นทาง ระหว่างความเป็นและความตายมีเส้นแบ่ง พวกเธอ…พวกเธอ…ตายไปแล้ว อย่ากลับมา… อย่ากลับมาวนเวียนหลอกหลอ
