เมื่อได้ยินคำพูดของพานหลิง พวกเราทุกคนต่างตึงเครียดขึ้นมาทันที
ในมุมหนึ่งของห้อง เหลียงโหย่วชีซึ่งกำลังจุดเทียนและธูปอยู่นั้นมีเหงื่อเย็นไหลซึมทั่วใบหน้าด้วยความตื่นกลัว
เขาพยายามกดจุดไฟแช็กซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่เพราะมือสั่นอย่างรุนแรงจึงไม่สามารถจุดไฟได้สักที
ผมส่งสัญญาณให้เขาใจเย็นลง ในขณะเดียวกันก็หยิบเอาน้ำตาวัวออกมาพร้อมกับเม่าจิ้ง และเริ่มทาลงบนเปลือกตาตัวเอง
เมื่อตาทิพย์เปิดออกแล้ว ผมกับเม่าจิ้งค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้าไปใกล้หน้าต่างอย่างช้าๆ
เราก้าวทีละน้อยเข้าไปยังขอบหน้าต่าง
เมื่อไปถึง ผมกับเม่าจิ้งยืนคนละด้าน สอดสายตามองออกไปด้านนอกผ่านรอยแยกม่านหน้าต่าง
ยามค่ำคืนที่มืดสนิทกลับมองได้อย่างชัดเจนภายใต้ตาทิพย์ เราสังเกตว่าภายนอกหน้าต่างนั้นมีหมอกขาวบางเบาปกคลุม
ท่ามกลางสายหมอกพลันปรากฏร่างของหญิงสาวในชุดสีขาวสามคน ผมยาวยุ่งเหยิง พวกเธอกำลังก้าวเข้าหาพวกเราอย่างเชื่องช้า ยิ่งพวกเธอเข้ามาใกล้เท่าไร เราก็ยิ่งมองเห็นใบหน้าของพวกเธอได้ชัดเจนขึ้นเท่านั้น
ใบหน้าซีดเซียวราวกับไร้ชีวิต เส้นผมที่ถูกลมเย็นพัดปลิวเผยให้เห็นดวงตาสีขาวโพลนปราศจากไอชีวิต
พวกเธอเคลื่อนที่โดยไร้เสียงใดๆ จนในที่สุดก็มาหยุดยืน
