เดินลำบากนัก
เรามุ่งหน้าเดินขึ้นเขาไปประมาณครึ่งชั่วโมง ก็เห็นใครบางคนยืนอยู่ไกลๆ ตรงทางเข้า
ชายคนนั้นยืนอยู่ที่ทางเข้าบนภูเขา แหงนหน้ามองไปยังที่ไกลออกไป
เมื่อเห็นพวกเราเดินขึ้นมาจากเชิงเขา ชายคนนั้นโบกมือพร้อมตะโกนเรียก “เฮ้! อาจารย์เม่า ทางนี้ ทางนี้…”
ดูจากท่าทางแล้ว คงเป็นผู้ว่าจ้างของเรา
เม่าจิ้งโบกมือตอบเล็กน้อย แล้วเดินตรงไปข้างหน้า ไม่นาน ผมก็เห็นใบหน้าของชายผู้นั้นชัดเจน
เขามีรูปร่างผอมบาง ความสูงปานกลาง แต่สิ่งที่โดดเด่นคือใบหน้าที่จำง่ายมาก ใต้ตาดำคล้ำเป็นวง เครารกเป็นแนวสั้นตรงไม่ม้วน ดูแล้วค่อนข้างโทรม ใบหน้าค่อนข้างยาว หน้าผากแหลม คางแหลม ใบหูแหลม โหนกแก้มสูง ขมับลึกเว้าเข้าไป
ถึงแม้ผมจะดูโหงวเฮ้งไม่เป็น แต่ก็ยังดูออกว่าใบหน้าแบบนี้ไม่ใช่โหงวเฮ้งที่ดีให้ความรู้สึกเหมือนคนหน้าลิงปากแหลม ไม่น่าไว้วางใจ
รูปลักษณ์เป็นสิ่งที่พ่อแม่ให้มา เป็นสิ่งที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิด และผมก็รู้ดีว่าเราสามารถมองเห็นโชควาสนาของคนคนหนึ่งได้จากโหงวเฮ้งนั้น
อาจารย์เคยบอกว่า ผู้ชายคนนี้เสียภรรยาไปถึงสามคน คงมีดวงพิฆาตภรรยาแน่ๆ และโหงวเฮ้งของเขาก็ดูจะเป็นแบบนั้นจริงๆ
ผมคิดในใจ แต่ภายนอกกลับไม่แสดง
