บริเวณชั้นหนึ่ง
แต่จู่ๆ พานหลิงกลับหยุดเดิน เธอหันหลังกลับไป แล้วพูดกับความว่างเปล่าข้างหลัง “พี่ชายคนนั้นตามพวกเรามาทำไม”
ท่าทีของพานหลิงทำให้ผมกับเม่าจิ้งหยุดเดินตามไปด้วย
เม่าจิ้งหันไปถามพานหลิง “มีอะไรหรือ”
พานหลิงชี้ไปที่ความว่างเปล่าด้านหลัง “พี่ชายคนนี้ตามพวกเรามาตั้งแต่ออกจากห้องพัก”
ได้ยินเช่นนี้ ผมคิดว่าน่าจะเป็นหลงเจี๋ยแน่ๆ จึงเตรียมจะอธิบาย
แต่พานหลิงกลับพูดขึ้นมาอีกครั้ง “โอ้? นายรู้จักพี่เจียงด้วยเหรอ หลงเจี๋ย?” ขณะพูดเธอหันมามองผม
ดูท่าแล้ว พานหลิงน่าจะเปิดตาทิพย์อยู่
ผมพยักหน้า เห็นว่ารอบๆ ไม่มีคนมากนัก จึงตอบว่า “ใช่ พี่หลงช่วยฉันไว้เมื่อคืน ไม่อย่างนั้น ฉันคงโดนต้นหวยกินไปแล้ว!” ทันทีที่พูดจบ เม่าจิ้งและพานหลิงก็ตกใจ
“หา? กิน?”
“พี่เจียง เกิดอะไรขึ้น”
ทั้งสองคนดูตกใจมาก
ผมเห็นว่าสถานที่นี้ไม่เหมาะจะคุยเรื่องนี้ จึงส่งสัญญาณให้พวกเขาเดินออกไปข้างนอก พร้อมกับพูดกับความว่างเปล่าข้างหลัง “พี่หลง ข้างนอกแดดจ้า อยู่รอที่โรงพยาบาลก่อน เดี๋ยวพอเราจัดการธุระเสร็จ ผมจะมารับพี่ไปด้วย”
ผมไม่ได้เปิดตาทิพย์ จึงไม่ได้ยินเสียงตอบรับจากหลงเจี๋ย
แต่รู้สึกได้ว่าหลังจากลมเย็นวูบผ่านไปแล้ว
