หลงเจี๋ยมองผมทั่วร่างด้วยสายตาร้อนแรงกว่าปกติ แถมยังเลียริมฝีปาก พลางพูดว่าไม่สะดวกจะพูด
จู่ๆ หัวใจผมก็เต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ
หมอนี่…อย่าบอกนะว่าเขาชอบผู้ชาย?
ถ้าเป็นอย่างนั้น ผมคงรับไม่ไหว…
ผมรีบถอยหลังไปหนึ่งก้าว กลืนน้ำลายลงคอแล้วพูดว่า “พี่หลง คิดให้ดีๆ ก่อนพูดนะ!”
หลงเจี๋ยเห็นผมทำท่าตกใจก็รีบโบกมือแก้ตัว “ไม่ๆ อย่าเข้าใจผิด ฉันแค่อยาก…อยากกินอะไรอีกสักหน่อย ฉันหิว! ขนมที่นายให้มาก่อนหน้านี้ ฉันกินหมดแล้ว…”
พอได้ยินแบบนั้น ผมถอนหายใจโล่งอกทันที
ผมนึกว่าเป็นเรื่องใหญ่ ที่แท้ก็แค่เรื่องของเซ่นไหว้
แต่จำเป็นต้องมองผมด้วยสายตาแบบนั้นด้วยเหรอ เล่นเอาใจหายหมด…
“พี่หลง เรื่องแค่นี้เอง เดี๋ยวผมเผาของให้พี่เยอะๆ เลย แต่พี่หลงไม่มีความปรารถนาอื่นจริงๆ เหรอ”
หลงเจี๋ยพูดขึ้น “ฉันโตมาในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า อยู่อย่างโดดเดี่ยวมาตลอด พี่น้องและแฟนต่างหักหลังฉัน ถึงพวกเขาจะทำให้ฉันโกรธมาก แต่ฉันคงให้นายไปจัดการพวกเขาแทนไม่ได้หรอก ใช่ไหมล่ะ
“เพราะงั้น ฉันไม่มีสิ่งที่ต้องการอีกแล้ว แค่อยากกินให้อิ่มเท่านั้นเอง ฉันไม่อยากเป็นผีอดตาย ถ้าพกบุหรี่ติดตัวลงไปข้างล่างได้ด้วยก็คงดี ต่อไปอาจไม
