ผมวิ่งหนีออกมาไกลเกือบเจ็ดแปดเมตรแล้ว ระหว่างนั้นหลบหลีกการพันรัดและการโจมตีของรากต้นหวยได้ถึงสองครั้ง
แต่พอถึงครั้งที่สาม…กลับหลบไม่พ้น
ผมเพิ่งเงยหน้าขึ้น ก็เห็นรากของต้นหวยแทงตรงเข้ามา
ถ้าถูกแทงเข้าล่ะก็ ร่างทั้งร่างคงถูกเจาะทะลุ เมื่อถึงตอนนั้นผมคงจบสิ้น
ผมพยายามหลบ ร่างกายก็ตอบสนองสุดความสามารถแล้ว แต่ก็รู้ดีว่าช้าเกินไป
‘จบเห่แล้ว!’
ผมสบถในใจ หน้าตาเคร่งเครียด
ในขณะเดียวกัน รากต้นหวยก็พุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง
ในวินาทีที่มันเกือบจะทะลุอกผมอยู่รอมร่อ กลับมีลมเย็นยะเยือกสายหนึ่งพัดมา
ทันใดนั้น เงาร่างหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้น ชนผมอย่างแรง
ผมกระเด็นออกไปด้านข้างทันที
รากที่หมายจะพันตัวผมพลาดเป้า แทงพื้นกระเบื้องจนเกิดรู
ถ้าแทงถูกร่างคน คงไม่ต้องพูดถึงว่าจะเป็นยังไง
“น้องชาย รีบหนีไป…” เป็นเสียงของหลงเจี๋ย
เขาช่วยผมในวินาทีสำคัญอีกครั้ง!
เขากระโจนเข้ามาชนผมออกไปได้พอดี
ผมยังใจเต้นแรงไม่หาย แต่ก็รู้ว่าจะเสียเวลาไม่ได้แม้แต่น้อย
ทุกวินาทีที่ได้มาล้วนเป็นหลงเจี๋ยที่ยอมเสี่ยงชีวิตช่วยไว้
ผมรีบลุกขึ้นวิ่งทันที แล้วหันไปตะโกนบอกหลงเจี๋ยที่เป็นเพียงภาพเงาพร่ามัว “พี่หลง วิ่ง!”
รากต้นหวย
