ผมถูกลากไปตามพื้น เสียง “ซืดๆ” ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง กางเกงของผมแทบจะขาดเพราะแรงเสียดสี
หลงเจี๋ยกระชากแขนของผมสุดแรง พยายามดึงให้ผมหลุดออกมา แต่พลังของต้นหวยแข็งแกร่งเกินไป รากไม้สีขาวที่พันรอบขาผมแน่นหนาและแข็งแรงมาก
หลงเจี๋ยเป็นแค่วิญญาณธรรมดา พละกำลังของเขาไม่สามารถต่อกรกับมันได้เลย เขาแทบจะดึงตัวผมไว้ไม่ได้…
ในช่วงเวลาคับขันเช่นนี้ ผมไม่มีทางยอมปล่อยให้ตัวเองตายง่ายๆ
ไม่มีปาฏิหาริย์ ไม่มีความช่วยเหลือจากฟ้า สิ่งเดียวที่สามารถช่วยผมได้คือตัวเองเท่านั้น ผมต้องตัดรากไม้เส้นนี้ให้ได้จึงจะมีโอกาสรอด
ผมได้ลองใช้แรงมหาศาลทุบมันแล้ว แต่วิธีการโจมตีทางกายภาพไม่เป็นผล ในเมื่อไม่มีอาวุธ ไม่อุปกรณ์ ผมเหลือเพียงทางเลือกเดียว…
‘อาคมสายฟ้า!’
แต่การใช้อาคมสายฟ้าไม่ได้ง่ายขนาดนั้น
ตามปกตินั้นต้องร่ายอาคมและใช้ตราสัญลักษณ์สายฟ้าประทับลงบนฝ่ามือก่อน ถึงจะปล่อยพลังได้
แต่ตอนนี้…ไม่มีเวลาแม้แต่จะวาดสัญลักษณ์!
ผมต้องเดิมพันด้วยการลองใช้โดยไม่เตรียมการ หวังว่าปาฏิหาริย์ที่เคยเกิดขึ้นในอดีตจะเกิดขึ้นอีกครั้ง
ผมประสานมือมุทรา ร่ายอาคมด้วยความเร็วสูงสุด
ผมพยายามควบคุมจิตใจให้นิ่งและเข้าสู่สภาวะปล่อยพลัง
มือขอ
