งผมเปลี่ยนท่าทางเจ็ดครั้ง พลังในร่างกายไหลเวียนไปตามกระแสพลังปราณ ใช้เวลาเพียงสามวินาที ผมก็ร่ายอาคมเสร็จสิ้น
ตอนนี้ ผมถูกลากเข้าไปใกล้ปากของต้นหวยแทบจะในระยะสุดท้ายแล้ว
หลงเจี๋ยเห็นว่าไม่มีทางช่วยผมได้ จึงปล่อยมือแล้วถอยออกไปด้วยความตกใจ
“น้องชาย…ขอโทษด้วย!” เสียงของหลงเจี๋ยเต็มไปด้วยความเสียใจและเศร้าหมอง
หากเขาไม่ปล่อยมือ เขาเองจะถูกต้นหวยกลืนกินไปด้วยเช่นกัน
ผมยอมรับว่าหลงเจี๋ยเป็นวิญญาณที่มีน้ำใจ เราเพิ่งรู้จักกันไม่กี่ชั่วโมง แต่เขากลับพยายามช่วยผมสุดกำลัง ถ้าผมรอดไปได้ ผมจะส่งเขาไปเกิดและเผากระดาษเงินกระดาษทองให้แน่นอน
แต่ตอนนี้ไม่มีเวลาคิดเรื่องนั้น ผมอยู่ห่างจากปากที่เต็มไปด้วยรยางค์และน้ำลื่นเหนียวไม่กี่เซนติเมตรแล้ว!
ผมสูดลมหายใจลึก แล้วตะโกนออกมาอย่างหนักแน่น “อัสนีสวรรค์กัมปนาท ปราณต้นกำเนิดไม่ขาดสาย ข้าขอยืมอำนาจแห่งสายฟ้า พิฆาตปีศาจร้าย อาคมสายฟ้า หัตถ์อัสนี!”
ทันทีที่ร่ายคาถาสำเร็จ ผมฟาดฝ่ามือลงไปบนรากไม้สีขาวที่พันขาผม
วินาทีนั้น ผมรู้สึกเหมือนกระแสไฟฟ้าพุ่งผ่านแขน แต่แล้ว…เสียงฟ้าผ่าที่คาดหวังกลับไม่เกิดขึ้น
ปาฏิหาริย์ไม่เกิดซ้ำ! พลังสายฟ้าไม่ได้ปลดปล่อยออกมา มีเพียงแค่กระแส
