พุ่งเข้ามาอีกครั้ง คราวนี้เป้าหมายกลับกลายเป็นหลงเจี๋ยที่อยู่ข้างๆ
ผมเห็นดังนั้นก็รีบคว้าตัวเขาไว้ แล้วดึงออกไปข้างๆ อย่างแรง
รากพลาดเป้าอีกครา ทะลุทะลวงต้นไม้เล็กๆ ข้างๆ จนเป็นรู
ผมกับหลงเจี๋ยกลิ้งล้มแล้วรีบลุกวิ่งหนีต่อไปแบบไม่คิดชีวิต
รากต้นหวยยังคงไล่แทงตามหลังเราไม่หยุด
กระทั่งใกล้จะโดนตัวอีกครั้ง มันกลับหยุดค้างกลางอากาศเสียดื้อๆ พร้อมกับมีเสียงแหบพร่าที่ฟังไม่ออกว่าเป็นหญิงหรือชายดังมาจากต้นหวย “ไอ้เวร!”
รากที่แทงออกมาก็เริ่มหดกลับอย่างช้าๆ
ผมหันกลับไปมองอย่างระมัดระวัง พร้อมกับความรู้สึกแปลกใจ
‘ทำไมจู่ๆ มันถึงหยุดเองแล้วหดกลับล่ะ มันมีขีดจำกัดระยะโจมตี?’
แม้ในใจสงสัย แต่เท้าก็ไม่หยุดวิ่ง
ไม่นาน ผมกับหลงเจี๋ยก็วิ่งห่างออกมาราวยี่สิบเมตร
รากที่ยื่นออกมาหดกลับเข้าไปในปากใหญ่กลางลำต้นแล้ว ปากที่เต็มไปด้วยเมือกเหนียวก็ค่อยๆ ปิดลง
ต้นหวยที่ส่ายไหวก่อนหน้านี้ค่อยๆ สงบลง
ผมสังเกตเห็นว่า ใบไม้หลายกิ่งของต้นหวยเริ่มแห้งเหี่ยวเป็นสีเหลือง
เมื่อนึกถึงสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่ ผมคาดเดาว่า การที่มันยื่นรากออกมาจับคนต้องใช้พลังชีวิตหาศาลจึงทำให้ใบไม้เหี่ยวเฉาลงอย่างรวดเร็ว
และระยะ
