ถูกควบคุมโดยผู้เลี้ยงศพ และใช้ล่อลวงเหยื่อรายต่อไป
ผมไม่คาดคิดเลยว่าจะได้ยินชื่อนี้จากปากของหลงเจี๋ยโดยบังเอิญ
ผมจึงถามย้ำกับหลงเจี๋ยอีกครั้ง “เขาเป็นคนรูปร่างสูง ผอม และมีปานแดงที่หัวไหล่ซ้ายใช่ไหม”
ผมนำข้อมูลที่จูเจินเจินเคยให้มาบอกกับเขา
“ใช่เลย! นายรู้จักมันเหรอ” หลงเจี๋ยเองก็ดูประหลาดใจ
แต่ผมส่ายหัว “ผมไม่รู้จักหรอก แต่ผีที่ผมเคยช่วยไว้รู้จักมัน!”
“หา?”
หลงเจี๋ยไม่เข้าใจ ผมจึงเล่าเรื่องที่เคยเจอผีสาวจูเจินเจินที่โรงแรม
หลงเจี๋ยฟังจบก็ถึงกับตกตะลึง
เขาบอกว่า คืนที่เขาเมาจนตายนั้นก็อยู่กับติงเต๋อเหวิน
“พี่หลง ลูกน้องของพี่ไม่ใช่คนดีแน่ ตอนนี้ผมเริ่มสงสัยแล้วว่าการตายของพี่อาจไม่ใช่อุบัติเหตุ!”
หลงเจี๋ยได้ยินก็ขมวดคิ้วทันที
เขาอธิบายไม่ได้ว่าตัวเองตายเพราะเมา หรือถูกวางแผนให้ดื่มหนักจนถึงขั้นเสียชีวิต
ติงเต๋อเหวินมีความสามารถในการเลี้ยงศพซึ่งบ่งบอกได้ชัดเจนว่าเขาเป็นนักพรตสายมาร คนประเภทนี้เหมือนกับนักพรตเก้าศพ ปล่อยไว้ไม่ได้เด็ดขาด
หากปล่อยไว้จะเป็นภัยต่อผู้คน ไม่ต่างอะไรกับปล่อยให้มีปีศาจร้ายหลุดออกมาเพ่นพ่าน
ผมถามหลงเจี๋ยเกี่ยวกับติงเต๋อเหวินเพิ่มเติม
หลงเจี๋ยบอกว่าเขา
