พาผมไปหาเจ้านั่นได้…
แต่ตอนนี้ ผมมีหลายเรื่องที่ต้องจัดการ และไม่รู้เลยว่าติงเต๋อเหวินมีวิชามากแค่ไหน หรือมีเล่ห์เหลี่ยมอะไรซ่อนอยู่ จึงให้หลงเจี๋ยรอก่อน
ผมบอกเขาว่า หลังจากที่ผมจัดการเรื่องในมือเสร็จ และอาจารย์กลับมาแล้ว ถึงตอนนั้นค่อยให้เขานำทางไปหาตัวติงเต๋อเหวิน
หากเป็นเพียงเรื่องเข้าใจผิดก็แล้วไป
แต่ถ้าไม่ใช่…ก็คงต้องใช้วิธีของสายงานเราลบชื่อเขาทิ้ง
เราสองคนคุยกันอยู่นาน จนกระทั่งใกล้รุ่งสาง ผมถึงงีบหลับไป
ผมนอนยาวจนถึงราวๆ สิบโมง
หลงเจี๋ยนั่งพักผ่อนอยู่ข้างเตียงผมไม่ได้ไปไหน
ตอนนั้นเอง ชายแปลกหน้าคนหนึ่งเข้ามาในห้องพักของผม เขาเดินตรงมาที่เตียงผมทันที ก่อนจะเอื้อมมือมาสะกิดเบาๆ
ผมลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย เห็นว่าเป็นชายวัยกลางคนอายุราวสี่สิบกว่า รูปร่างผอมบาง ผิวเหลืองซีด ดูแล้วผอมยิ่งกว่าอาจารย์เสียอีก เบ้าตาลึกโหล ดูแล้วอ่อนแอมาก แต่เสื้อผ้าของเขาดูเนี้ยบสุดๆ ผมก็ถูกหวีจนเรียบลื่นแสกเป็นทรง ใต้รักแร้หนีบกระเป๋าสีดำใบเล็กเอาไว้
“สวัสดีครับ ขอถามหน่อย คุณคืออาจารย์เจียงหนิงใช่ไหม” เสียงของชายคนนั้นแหบเล็กน้อย
“อืม! ผมเอง แล้วคุณคือ” ผมงัวเงียลุกขึ้นจากเตียง
“สวัสดีครับ
