แค่มานอนโรงพยาบาล กลับต้องมาเจอต้นหวยกินคนโดยบังเอิญ จากคำบอกเล่าของหลงเจี๋ย ต้นหวยต้นนี้มีอาณาเขตอันตรายราวๆ ยี่สิบเมตร มันใช้กลิ่นล่อให้มนุษย์หรือวิญญาณเดินเข้าไปใกล้ ก่อนกลืนกินพวกเขา
ตอนนี้เลยเที่ยงคืนไปแล้ว เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็คงล็อกประตูทางไปสวนหลังโรงพยาบาลแล้วเช่นกัน
ดังนั้น คืนนี้คงไม่มีใครเดินไปใกล้ต้นหวยนั่นอีก และพอถึงตอนเช้า มันก็คงไม่มีฤทธิ์อะไร
พรุ่งนี้เมื่อเม่าจิ้งมาถึง เราจะสะกดมันไว้ชั่วคราว ด้วยเหตุนี้ผมจึงหลับไปอย่างสบายใจ
แต่ไม่ถึงสองชั่วโมงหลังจากที่ผมหลับไป ในสภาวะกึ่งหลับกึ่งตื่น ผมได้ยินเสียงแว่วมาเบาๆ คล้ายมีใครเรียก
“ตื่น…ตื่นเถอะ…” เสียงนั้นแผ่วเบาและไม่ชัดเจน
ผมยังอยู่ในภวังค์ แต่ก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้น ในห้วงความรู้สึกที่พร่าเลือน ผมเหมือนเห็นทวดที่จากไปนานแล้ว…
เธอนั่งอยู่ที่ธรณีประตูบ้านเก่า มือถือกล่องเข็มกับด้าย พลางโบกมือเรียกผม
“ทวด…”
ผมพึมพำออกมา สายตาว่างเปล่าราวกับหมดสติไปแล้ว อย่างกับว่าสติสัมปชัญญะทั้งหมดถูกดูดกลืนไป
“มานี่…มาหาทวด…”
ตรงหน้าผมคือประตูบ้านเก่าที่คุ้นเคย ทวดนั่งอยู่ตรงนั้น พร้อมยิ้มอ่อนโยนให้ผมอย่างอบอุ่น เหมือนกับตอนที่ผมยังเด็กไม่ม
